شعر رمضان

مناجات شب قدر

اي خدا اي فاتح هر مشكلم
وي همه آرامش جان و دلم

بشنو از دل راز يك بي آبرو
ده مجال گفتگويم ، گفتگو

در شب احيا به تو رو كرده ‏ام
خويش را با توبه همسو كرده ‏ام

گرچه عمري با گنه بنشسته‏ ام
گرچه قلب صاحبم بشكسته ‏ام

صبر كن ، از كيفر من بر حذر
تا كنم در خويش تجديد نظر

بهر تو خود را مهيا مي ‏كنم
توبه را در خويش احيا مي‏ كنم

هر كه بايد رفت چون فرزند نوح
توبه بايد ، توبه از نوع نصوح

چون كه امشب با منيبين زيستم
راضي از عمر گذشته نيستم

بر تو عمري بد گماني داشتم
بهر شيطان آشنائي داشتم

چون بگيرم آينه در دست خويش
فاش بينم ، فاش ، روي پست خويش

گرچه دل بد كرده تكفيرش مكن
بنده ‏ات برگشته تحقيرش مكن

هركه بر حال خراب خود رسيد
پيش از مردن حساب خود رسيد

هر كه گيرد آينه در پيش رو
كرده‏ هاي خويش بيند مو به مو

خويش را بيند كه خود با خود چه كرد
تا بداند سخت بايد توبه كرد

بايد از بگذشته ‏ها عبرت گرفت
دست را بر زانوي همت گرفت

حال بايد وادي تحليف رفت
يا علي گفت و سوي تكليف رفت

سخت بايد نفس را بشكست و ماند
عهد و پيمان با شهيدان بست و ماند

هم چنان بار شهيدان مبين
مانده انبان يتيمان بر زمين

راه ما راه شهيدان خداست
كيست پرسد اي خدا مهدي كجاست

گرچه دل شرمنده است از روي تو
اي خدا با مهدي آمد سوي تو

نيستم اينك از الطافت خدا
سينه ‏اي دارم شبستان خدا

يا حليم امشب كه من سرگشته‏ ام
يا علي گويان سويت بر گشته ام