لطف وجود حضرت

قاعده لطف از قواعد كلامى است كه متكلمان به آن، بر وجود ولزوم معصوم استدلال مى كنند.

واين بدان معنى است كه خداوند، زمينه نزديكى انسان به طاعت و دورى او را از معصيت، فراهم مى كند، اما نه به گونه اى كه به حد اجبار برسد.

شيخ مفيد در پاسخ از اين پرسش كه دليل بر وجود امام زمان(ع) چيست؟ به قاعده لطف استناد مى كند و مى نويسد: وجود امام معصوم و حجت حق، در هر زمان لازم واين وجود معصوم، لطف است و لطف، هميشه بر خدا لازم است (1)

خواجه نصيرالدين طوسي در اول بحث امامت تجريد الاعتقاد، (ص 222)مى نويسد : نزد عقلا، معلوم است كه انحصار لطف الهى در تعيين امام است. وجود امام لطف الهي وتصرف او در مسائل اجتماعي ، لطفى ديگر وغيبت امام، مربوط به ما مى شود(2)

پس وجود امام (ع) لطف است سيد مرتضى در رساله غيبت مى گويد: وجود حضرت در پرده غيب نيز لطف است زيرا شيعيان با اعتقاد به وجود حضرت ... در ارتكاب كار زشت، هراسى از حضرت دارند(3)

وجود امام، لطف است و تصرف او در امور، لطف ديگر، خداوند به ايجاد امام، به لطف خود جامه عمل پوشاند و فردى را كه براى اداره جامعه لازم است آفريد و حجت را بر مردم تمام كرد، تا اگر شايسته بودند، از وجودش بهره ببرند و بسط يد امام، لطف ديگرى است كه به كوشش ما مربوط مى شود . تقويت قدرت امام در مواردى، درتوان ماست. بنابراين، ما مكلف به آن هستيم و قدرت نداشتن امام را بايد از چشم خود ببينيم (4)