دوستم صفات بسیار خوبی داردکاش من یک ذره شبیه او میشدم نمیدانم کدام صفاتش را برای شما بشمارم مهربانی ، بخشندگی، انصاف ووووووو .....و

بله دوستم را مي گويم هم او که بارها اذيتش کردم واو بخشيد

هم او که مرا راهنمايي مي کند ومن دائم با او لجبازي می کنم

هم اوکه لحظه ای من را تنها نمی گذارد ولی من از او غافلم

هم اوکه سريع از من راضي ميشودومن ازاو طلبکارم

هم او که هزاران بار حرفش را گوش ندادم واز او فرار کردم واو دائما در پي من است

من اورا ناراحت مي کنم ,او به من لطف مي کند

من با بی ادبی رفتارمی کنم اما او آرام جوابم را با خونسردي مي دهد

من گله مي کنم واو دلداريم ميدهد

وقتي از غصه هاي اين عالم به تنگ ميايم و ناله وفغانم گوش فلک را کرمي کند نمی دانم
چیزی در گوشم می گوید که آرام مي شوم

کساني را در مسيرراهم قرار مي دهد تا مشکل من را حل کنند

بعد هم من فراموش مي کنم که واقعا چه کسي به من لطف کرد؟

فقط خودم را در انجام کارهايم دخيل ميدانم بدون آنکه فکر کنم اين همه اسباب و وسايل را او فراهم میکند

يک بارنشدمن به اوفکر کنم ازش معذرت خواهي کنم اصلا بپرسم کاري داري من برايت انجام بدم

مي دانم که او از کمک من بي نياز است گاهی اوقات برای اینکه من را به خودم بشناساند کسي را ميفرستد تاازمن درخواست کمک کند

آنوقت من اينقدر کم طاقتم که حاضر نمي شوم کمي به او وقت بدهم وفقط درد ودلش را بشنوم

هزار بهانه مي تراشم که من نیز چنينم وچنانم

آنوقت مي فهمم که من فقط ادعای کمک به دیگران را دارم هنوز مانده تا مثل اومشکل گشا ،صبور ومهربان ووووووووووو......... بشوم

راستي چه دوست خوبي دارم