پس از این كه حاج همّت شهید شد، جوّ غم و اندوه تمام لشگر را فرا گرفت. همه ناراحت بودند. در همین زمان، یكی از برادران بسیجی ( كه خودش را هم معرّفی نكرده بود) به تبلیغات لشگر آمد و شعر زیبایی را كه درباره شهادت شهید همّت سروده بود، در اختیار ما گذاشت. برادران مدّاح ما در چند مراسم مختلف از این شعر استفاده كردند. آن شعر زیبا چنین بود: 

ای دلیران، رادمردان، یارحق، همّت برفت 
مرد میدان شجاعت. یاور امّت برفت 

همّت آن سردار خیبر، افسر و مولای لشگر 
میر گردان پیامبر (ص). با دو صد حسرت برفت 

پاسدار خطه نور، سرور عشّاق گلگون 
راهدار راه مجنون، راستین قامت برفت 

آن دلاور، آن بهاور، آن تكاور، آن بزرگ 
آن مبارز، آن مجاهد، آن قوی قدرت برفت 

آن گرانقدر و گران صدر و گران دُرّ صدف
وان یگانه مهر و بدر و آن ولی نعمت برفت 

یار محبوب رفیقان. پیرو خون شهیدان 
مرد میدان، كو به میدان هادی و رحمت، برفت 

عارف پیر زمانه، مست جامی عارفانه 
مطمئن و نفسی آرام و بسی راحت برفت

آن معلّم، آن منادی، آن خطیب و آن شهید
آن شهید جاودانه، جاودان «همّت» برفت 

آن مه انوار لشگر، آن سروروسالار لشگر
وان گل گلزار لشگر، اخگرین صورت برفت 

افتخار لشگر حق، جان نثار دین بر حق 
كشته شمشیر راهش، آن خدا سیرت برفت 

«همّت» آن جان و قرارم، لاله از خون نگارم 
رفته اینك از كنارم؛ آری آن همّت برفت 

آه و آن یك دانه دل، آه و آن پروانه دل
سوخت در غمخانه دل؛ مظهر همّت برفت 

آه و آن شمع جهان سوز، آه و آن تنهای جانسوز 
روشنی بخش و دل افروز، مظهر غیرت برفت 

آه و آن مهتاب رخشان، آه و آن مهر درخشان
وان حبیب رزمجویان، مظهر هیبت برفت 

ربّنا در كوی عشقت، آشنایان را نگر 
زان همه، یك آشنا در آتش عشقت برفت 

رهبرا تبریك بادا بر شما از فاتحان 
زان كه بیرقدار خیبر، لاله‌گون ساحت برفت 

ای نجف، ای كربلا، ای حمزه، ختم الانبیاء (ص) 
زان علی خو، آن حسینی، حمزه سان صولت برفت 

ای بروجردی، برادر، ای چراغی،‌لاله پرپر 
چون شمایان، حاج همّت با دو صد حیرت برفت 

عاقبت مجرای مجنون، گشت قربانگاه او 
آری آن مجنون صفت، در وادی غربت برفت 

آری آن همّت برفت، اسوه و آیت برفت 
یاور امّت برفت، آری آن همّت برفت