شهرهای هندوستان
چهارشنبه 19 بهمن 1390 1:30 AM
مختصات: ۳۳″ ۴۹′ ۷۲°شرقی ۳۰″ ۵۸′ ۱۸°شمالی (نقشه)
| بمبئی | |
| — मुंबई — | |
| Mumbai | |
 |
|
| — اطلاعات کلی — | |
| نام اصلی | مومبای |
|---|---|
| نام دیگر | بمبئی |
| کشور |  هند |
| ایالت | ماهاراشترا |
| — مردم — | |
| جمعیت | ۱۳٬۸۳۰٬۸۸۴ نفر (۲۰۱۰) |
| تراکم | ۲۲۹۲۲ بر کیلومتر مربع |
| زبانهای گفتاری | مراتی، هندی و غیره |
| — اطلاعات شهری — | |
| شهردار | شاده جاداو |
| مساحت | ۴۳۷/۷۱کیلومتر مربع |
| ارتفاع از سطح دریا | ۱۴ متر |
| ناحیه زمانی | +۵:۳۰ (از گرینویچ) |
| پیش شماره | ۰۲۲ |
| وبگاه | www.mcgm.gov.in |
بمبئی با نام جدید مومبای (انگلیسی: Mumbai مراتی:मुंबई) پایتخت ایالت ماهاراشترا از مهمترین شهرهای کشور هند است.
بمبئی در زبان هندی به معنای ساحل خوب است. این نام را، استعمارگران پرتغالی روی این شهر نهادند. در سال ۱۹۹۶[۱] نام این شهر، به «مومبای» تغییر یافت که نام یکی از خدایان زن هندی است. اما در خارج از هند، این بندر بزرگ همچنان به بمبئی معروف است.
این شهر با وسعتی برابر ۶۰۳ کیلومتر مربع و جمعیتی بالغ بر ۱۳٫۳ میلیون نفر (درسال۲۰۰۶) یکی از چهار شهر بزرگ و پرجمعیت کشور هندوستان است. این شهر در غرب کشور هند در ساحل دریای عرب واقع شدهاست. بمبئی یکی از شهرهای بزرگ و پرجمعیت هندوستان و پایتخت تجارتی آن به شمار میرود.[۲]
شهر بمبئی بزرگترین بندر هند در ساحل غربی این کشور است. این شهر در واقع مرکز بانکداری، تجارت، مبادلات مالی، بازرگانی و صنعت کشتیسازی هند به شمار میرود. تمرکز امور اقتصادی و تجاری در بمبئی پس از استقلال هند نیز ادامه یافته و بعنوان شاهراه ارتباطی هند با ایران و جهان عرب اهمیت راهبردی خود را حفظ کردهاست.[۳] بندر بمبئی، بزرگترین مرکز تولید پارچههای پنبهای و فیلمهای سینمائی شبه قاره هند است و از این رو به «بالیود» نیز شهرت دارد.
در حال حاضر از بین جمعیت حدود ۷۰ میلیون نفری ایالت مهاراشترا بیش از ۲۰ درصد زیر خطر فقر زندگی کرده و خود بمبئی بزرگترین جمعیت کپرنشینان هند را در خود جای دادهاست. درآمد سرانه در هند حدود ۱۰۸۹ دلار میباشد لیکن ایالت مهاراشترا با داشتن بیشترین سهم در اقتصاد یک تریلیون دلاری هند رتبه یازدهم را در مقیاس درآمد سرانه در بین ایالتهای هند داراست. [۳] جمعیت شهر، همراه با حومههایش به حدود بیست میلیون نفر میرسد. شدیدترین جلوههای تضاد طبقاتی جامعه هند را میتوان در این شهر یافت. از یک سو صاحبان ثروتهای سرشار در این شهر زندگی میکنند و از سوی دیگر تودههای فقیری که حتی قادر به سیر کردن شکم خویش نیستند. بیش از نیمی از جمعیت شهر، در حصیرآبادها و حلبیآبادها به تیرگی روزگار میگذراند.
بمبئی از اتصال ۷ جزیره به یکدیگر در زمان حضور بریتانیا در هند به وجود آمدهاست. بسیاری از شهروندان هندی از ایالتهای مختلف به امید فرصتهای شغلی به این شهر مهاجرت مینمایند. از همین رو تعداد ساکنین این شهر در روز ۳ میلیون نفر بیش از ساکنین در شب برآورد میشود. در زمان استعمار انگلیس بر هند، بمبئی مرکز بخشهای اداری و حکومتی انگلستان در شبه قاره هند به شماره رفته و از نظر انگلستان «دروازه هند» بود. [۳] امروزه بمبئی یکی از مراکز بزرگ تجاری، فرهنگی و گردشگری هندوستان است.
شهر بمبئی به دلیل تمرکز شرکتهای مختلف تجاری به عنوان پایتخت تجاری هند به شمار میرود.
- شهر بمبئی از مهمترین مراکز تجارت الماس به شمار میرود. تا جایی که ۸۰ درصد الماسهایی که در ایالت گجرات تراش داده میشوند به بمبئی میرسد. بیش از ۷۵۰۰۰ نفر در این شهر از فعالیتهای مربوط به الماس امرار معاشق میکنند.
هفت شرکت عمده هندی که از شهرت آسیایی و بینالمللی برخوردارند:
اتومبیلسازی، فولاد و آهن، لوکومتیو سازی، هتلهای زنجیرهای، برق و فناوری اطلاعات، صادرات اتومبیل این شرکت عمدتا به بازارهای اروپا، آمریکا و کشورهای آفریقایی میباشد. در ضمن شرکت تاتا در صنایع خودروسازی با ایران همکاری داشته و اخیرا در حال احداث یک کارخانه تولید فولاد در بندر عباس است. ضمنا شرکت خدمات مشاورهای تاتا اولین شرکت هندی به شمار میرود که در زمینه فنآوری اطلاعات فعالیت مینماید.
در مجموع هوای بمبئی گرم و شرجی است و مانند بسیاری از نقاط جنوبی و مرکزی هند دارای ۳ فصل میباشد:
طی یک سده حکومت بریتانیا بر این شهر ساختمانهای زیبا و مجلل و بناهای تاریخی متعددی از ایشان در این شهر بزرگ برجای ماندهاست.
این بنا، که بازمانده دوران استعمار انگلیس است، در سال ۱۹۲۴ به عنوان یادبود سفر جورج چهارم پادشاه انگلستان و همسرش ملکه ماری ایجاد شد. شاه و ملکه، در سال ۱۹۱۱ به بمبئی سفر کرده بودند. در سال ۱۹۴۸ استعمارگران انگلیسی خاک هند را از همین دروازه ترک کردند. با توجه به این سابقه تاریخی، دروازه هند یکی از محبوبترین محلها برای گردهمائی گردشگران خارجی است. دروازه هند، در عین حال در کنار هتل تاج محل واقع شده که محل اقامت خارجیهای ثروتمندتر است.
موزهای پرعظمت با آثاری درخورتوجه از دورانهای مختلف تاریخ و هنر هند همراه با نمونههایی از حیات وحش و آبزیان هندوستان است. این موزه بین سالهای ۱۹۰۴ و ۱۹۱۴ بنا گردید که در اثنای جنگ جهانی اول بهعنوان بیمارستان مورد استفاده قرار گرفت. معماری بنا به سبک گوتیک و از سنگ بازالت ساخته شدهاست. این بنا در میان باغ زیبائی تاسیس گردیدهاست که پس از مسافرت پرنس ولز در ۱۹۰۵ به هند بدین نام خوانده شدهاست.[۳]
که بزرگترین ایستگاه قطار در بمبئی و یکی از بناهای دیدنی دوران استعمار بریتانیا است.[۶] این بنای زیبا بهعنوان نمونهکاملی از سبک گوتیک در معماری شناخته میشود[۷] و اکنون با تاسیسات جانبیاش و با نام «ترمینال چاتراپتی شیواجی» (یا CST) مورد استفاده عموم است و ایستگاه اولیه و اصلی قطارهای بیرون شهری و درون شهری بمبئی بهشمار میرود. در سال ۲۰۰۴ میلادی، این بنا در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت جهانی رسید.[۸]
این بنا نمونهای عالی از معماری دوران استعمار بریتانیا در هند محسوب میشود.[۶]
در سال ۱۸۶۲ قطعه زمینی به مساحت ۱۵ هکتار در کولابا جهت احداث باغ ویکتوریا اختصاص داده شد و در نوامبر ۱۸۷۲ به روی عمومی مردم گشوده شد. از آن زمان تاکنون ۷ هکتار دیگر نیز به این باغها اضافه شدهاست. باغ دارای معماری منحصر بهفرد و زیبایی میباشد که موزه ویکتوریا نیز در آن واقع شدهاست. [۳]
هتل مجلل و مدرنی است که روبروی دروازه هند در منطقهٔ «کُّلابه» قد علم کرده است. این هتل یکی از بناهای زیبا و دیدنی بمبئی و هند به شمار میرود و محل اقامت گردشگران ثروتمندتر است. در رشته حملات نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی این هتل در کانون حملات تروریستی بود و خسارات قابل توجهی دید که به سرعت بازسازی شد.
ساختمان این دانشگاه قدیمی که در نزدیکی دادگاه عالی واقع شدهاست دیدنی است و از شاهکارهای معماری سبک گوتیک در بمبئی است. قسمت کتابخانه و برج ساعت آن نمونه کوچکی از برج بیگ بن لندن است.[۳]
این گالری در ۱۹۵۲ توسط جامعه هنر بمبئی بنا گردید. امروزه به منظور نمایش آثار هنری برای همگان از آن استفاده میشود و مجموعا دارای چهار سالن نمایش است.[۳]
کار احداث بنای کتابخانه در ۱۸۷۰ به پایان رسیدهاست. این بنا نیز در منطقه نزدیک دانشگاه بمبئی واقع است.[۳]
یا غارهای الفانتا که آثار باستانی شگفت انگیزی در آنجاست. در جزیرهای به همین نام به فاصلهای حدود ۴۵ دقیقه با قایق یا کشتی تفریحی در جنوب بمبئی واقع شده که از طرف یونسکو بهعنوان میراث فرهنگی اعلام شدهاست.[۳] حرکت به سمت این جزیره که یه جزیرهٔ میمونها نیز شهرت دارد از دروازه هند و توسط قایق و کشتیهای کوچک صورت میگیرد.
زیارتگاه و مسجدی است برای مسلمین که در میان دریا قرار گرفته و با مسیر پیاده روی به ساحل متصل است. این ساختمان در سال ۱۴۳۱م بنا شده و در ساحل ورلی واقع است. به طور معمول بیش از ۴۰۰۰۰ زائر در روزهای پنجشنبه و جمعه از این درگاه بازدید میکنند.[۹]
مقبره دکتر سید ابومحمد طاهر سیف الدین پنجاه و یکمین دایی مطلق فرق بُهرهها در منطقه بندی بازار شهر بمبئی قرار دارد. دوره داعی وی ۵۳ سال بودهاست. بنای این مقبره در سال ۱۹۷۵ توسط یک معمار مصری تکمیل شده و تمام دیوارهها از سنگ سفید ساخته شدهاست. داخل این مقبره ۱۱۴ نوع «بسم الله الرحمن الرحیم» در سنگهای قیمتی مانند الماس، لول، مرجان و غیره نوشته شدهاست. شعرهای نوشته شده توسط دکتر طاهر سیف الدین که چند تا از آن بدون نقطه و بدون الف نوشته شده در دیوارهای مقبره کنده کاری شدهاست.[۳]
یا گذرگاه دریایی که گذرگاهی ساحلی در کنار دریای عرب است. در دوره حکومت بریتانیاییها نام این جاده، گردنبند ملکه بود. در ساعات شب وقتی چراغها روشن میشود، این جاده شکل یک سینهریز مزین با جواهر را دارد.[۱۰]
یکی از محلههای ویژه پارسیان هند است. به غیر اعضای جامعه پارسیان هند اجازه ورود به این مکان همچون سایر اماکن پارسیان داده نمیشود.[۱۰]
مسجد ایرانیان که به مغول مسجد مشهور است بهوسیله شخصی بنام مرحوم حاج محمد شیرازی بیش از ۱۵۰ سال قبل بنا شدهاست. وی که از تجار ایرانی مقیم بمبئی بودهاست، این مسجد را در محل امام باره رود نزدیک محله مسلمان نشین بندی بازار بنا نمودهاست. این مسجد یکی از مهمترین مراکز تشیع در بمبئی و حتی در هند محسوب میگردد. طبق وقفنامه موجود، متولیان این مسجد را اعضای خانواده نمازی شیرازی تشکیل میدهند و در گذشته پیوسته پیشنماز این مسجد نیز فردی ایرانی بودهاست. اما در حال حاضر اشخاصی از شهرها و ایالتهای مختلف هند این وظیفه را بعهده دارند. این مسجد دارای موقوفات و ساختمانهای متعددی است که پشتیبانی مالی این مکان بهشمار میروند.[۳]
تفریحگاهی است در کنار دریا که شبها مردم در این مکان جمع میشوند. خانوادهها با بچههایشان برای استراحت به آنجا میروند. در رو بروی «چپاتی» و در وسط آب دریا نزدیک به ساحل، یک «بُت» (صنم) بزرگی ساختهاند به عرض ۲ متر و ارتفاع چهار متر. نام این بت به زبان هندی «سَمَندَر کِی بَگوان» است. یعنی (خدای دریا). هندوها بر این اعتقادند که اگر کسی دچار غرق در آب شد این صنم یا «بُت» او را نجات خواهد داد. فقط همینکه شخص احساس غرق شدن نمود، سه بار این بت را بزبان هندی صدا کند: (بچاو، بچاو، بچاو)، بچاو در زبان هندی به معنای «مرا نجات بده» است. البته قبل از ورود به آب دریا شخصی که موکل این صنم «سَمَندَر کِی بَگوان» است راهنماییهایی به مردم مخصوصا کودکان مینماید[۶]
پارک زیبایی است بر فراز تپه مالابار که مساحتی افزون بر ۴۰۰۰ متر مربع دارد و به افتخار همسر جواهر لعل نهرو، نخستین نخست وزیر هند پس از استقلال، نام گذاری شده است.
یکی از قدیمیترین بازارهای بمبئی است.[۶] این بازار در کنار دیگر بازارهای سنتی و انبوه فروشگاههای بزرگ و چند ملیتی امروزی، هنوز رونق خود را حفظ کردهاست.
افزون بر بازار تاریخی کرافت مارکت در شهر بمبئی بازارهای متعددی وجود دارد که اغلب به فروش منسوجات، پوشاک، صنایع دستی، مصنوعات و زیورآلات طلا و نقره و غیره در این شهر بزرگ، پرجمعیت و پر رونق اشتغال دارند.مانند بهیندی بازار، بازار کُلابه و بازار بندیرا. شهر بمبئی به عطر «دهن العود»، «عود»، «صندل»، «مسک» و «عنبر» مشهور است.[۶] همچنین انبوه بازارهای مدرن و فروشگاههای برندهای مشهور جهانی در این شهر به فراوانی یافت میشوند.
افزون براین هماکنون بسیاری از مراکز جدید و ساختمانهای نوین جزو دیدنیهای این شهر بزرگ بهشمار میروند.
شهر بمبئی از مراکز مهم فرهنگی و آموزشی هندوستان محسوب میشود. مراکز آموزش عالی زیادی در این شهر به تربیت دانشجو در رشتههای گوناگون و مقاطع مختلف مشغول هستند. دانشگاه بمبئی یکی از دانشگاههای بزرگ و بسیار قدیمی است که به لحاظ تنوع رشتههای تحصیلی یکی از بزرگترین دانشگاههای دنیا محسوب میشود. علاوه بر آن موسسه هندی فنآوری بمبئی یا IIT Bombay که معتبرترین دانشگاههای فنی هند و یکی از معتبرترین دانشگاههای هند و دنیا بهشمار میرود. همچنین انستیتوی فنآوری ورماتا جیجابای به همراه صدها دانشگاه، کالج و موسسه معتبر آموزشی دیگر در این شهر فعال هستند.[۲]
از نظر ادیان مختلف، حدود ۸۱ درصد جمعیت در ایالت مهاراشترا هندو، ۱۶ درصد مسلمان، مسیحیت ۱ درصد، جینیسم ۱ درصد، و ادیان دیگر مانند زرتشتی و یهودی مجموعا ۱ درصد ترکیب جمعیتی را تشکیل میدهند. مسلمانان این ایالت را فرق سنی، شیعه ۱۲ امامی، شیعه ۶ امامی یا بوهره، آقاخان یا اسماعیلی و وهابی تشکیل میدهند. تعداد مسلمانان شهر بمبئی ۴ میلیون نفر برآورد شدهاست. از این تعداد حدود پانصد هزار نفر شیعه ۱۲ امامی و ۲۰۰ هزار نفر شیعه ۶ امامی هستند.[۳]
افزون بر اکثریت قاطع هندوها حضور مسلمانان و اقلیت زرتشتی (که با جمعیتی بیشتر از ۹۰هزار تن از کوچکترین جماعتهای مذهبی هندوستان به شمار میروند و با نام پارسیان شناخته میشوند.[۱۰] در این شهر مشهود است.
چگونگی و حجم مطبوعات در هند قابل توجهاست. در این کشور با وجود ۱۸ زبان رسمی نشریات به زبانهای مختلف انتشار مییابند که بطور مثال در ایالت مهاراشترا بدلیل گسترش زبان مراتی روزنامه لوک ستا جایگاه خاصی دارد.
ایالت مهاراشترا دارای روزنامههایی به زبانهای مختلف از جمله هندی، مراتی، گجراتی، انگلیسی و اردو میباشد. قیمت روزنامهها غالبا از ۳ روپیه (حدود ۷۰ تومان) تجاوز نمیکند.
تعداد مجلههای هفتگی این ایالت ۲۰ عنوان، ۱۵ روزه هشت عنوان، دو ماهه سه عنوان، سه ماهه سه عنوان و سالانه دو عنوان میباشد. از بین ۶۴ روزنامه ۱۲ نشریه آن مهم میباشد که از جمله آنها سه روزنامه اردو زبان انقلاب، هندوستان و اردو تایمز است که قشر مخاطب آن مسلمانان هستند.
تایمزآو و ایندیا (با تیراژ بیش از ۸ میلیون نسخه در روز)، ایندین اکسپرس، ایشین ایج، اکونومیک تایمز، آفترنون، میددی، فری پرس جورنال، روزنامه DNA و مومبای میرور روزنامههای انگلیسی زبان هستند. روزنامه جام جمشید که هفتگی چاپ میشود بزبان گجراتی و انگلیسی است.
از نشریات متعلق به پارسیان میتوان از ماهنامه پارسیانا، BPP REVIEW و روزنامه جام جمشید نام برد. جام جمشید مخصوص زرتشتیان هند است که اکثر قریب به اتفاق مطالب آن موضوعات مربوط به زرتشتیان و آیین زرتشت است. تیراژ آن در هفته بیش از ۲۰ هزار نسخهاست که بصورت پستی ارسال میشود.
در حال حاضر چند کانال تلویزیونی بخش خصوصی متعلق به شیعیان بصورت منطقهای برنامههای خود را پخش میکنند که از جمله میتوان به کانال WIN اشاره نمود.[۳]
ایرانیان مقیم بمبئی به دو دستهٔ ایرانیان مهاجر یا مقیم و دانشجویان مشغول به تحصیل در این منطقه تقسیم میشوند:
اغلب ایرانیان مهاجر که اکنون مقیم کشور هندوستان هستند از اهالی پیشین شهرستانهای یزد، تفت و روستاهای مجاور و برخی از شهرهای استان فارس یا جنوب ایران هستند. محل سکونت اکثر ایرانیان مهاجر شهرهای بمبئی و پونا مییاشد این عده در ۹۰ سال گذشته به مرور اقدام به مهاحرت به هندوستان نمودهاند.
براساس شواهد تاریخی، موثرترین عامل مهاجرت ایرانیان به هند وقوع دو دوره خشکسالی در اوایل قرن اخیر در مناطق مرکزی ایران بودهاست. در ابتدای مهاجرت، اکثر ایرانیان در مشاغلی همچون چای فروشی که یکی از تولیدات عمده هند میباشد و نیز در مشاغل دیگری چون اغذیه فروشی و قهوه خانهداری فعال بودهاند. این مشاغل بطور سنتی از پدران به فرزندان به ارث رسیدهاست. لازم به ذکر است در حال حاضر درصد تعدادی از ایرانیان مقیم دارای تحصیلات عالی در مقاطع دکتری، فوق لیسانس و لیسانس میباشند.
ایرانیان مقیم بمبئی از مشکلاتی که گریبانگیر مهاجرین ایرانی در دیگر کشورهای جهان است نیز مصون نیستند. بهعنوان نمونه میتوان از فاصلهای که بین نسل دوم و سوم ایرانیان مهاجر با زبان و فرهنگ ایرانی ایجاد شدهاست نام برد.
اگرچه ۹۰ سال از مهاجرت ایرانیان به هند میگذرد، اما آنها عمدتا علاقمند به حفظ هویت ایرانی خود هستند و در این راستا خود را قویا به اخلاق و فرهنگ ایرانی پایبند میدانند. البته داشتن شناسنامه ایرانی و گذرنامه هندی تقاضای روادید آنها را برای سفر به ایران با مشکل مواجه کردهاست.
دو تشکل ایرانیان در شهرهای بمبئی و پونا از گذشته فعالیت داشتهاند. انجمن شیعیان اثنی عشری یزدیان مقیم (فتوت) در شهر بمبئی (تاسیس در سال ۱۹۲۸) و نیز انجمن شیعیان اثنی عشری یزدیان مقیم پونا (حمیت) با در دست داشتن موقوفات به جا مانده محل مناسبی جهت فعالیتهای مذهبی و اجتماعی ایرانیان مهاجر بودهاند.
بخش دیگری از مهاجرین ایرانی که در طی دهههای اخیر به هند و بویژه منطقه غرب هند مهاجرت کردهاند زرتشتیان میباشند. این گروه نیز تشکلی به نام انجمن زرتشتیان ایرانی برای خود سامان دادهاند و دارای روابط نزدیکی با پارسیان هند میباشند.[۳]
تعداد کل دانشجویانی که در حال حاضر در بمبئی و پونا تحصیل میکنند بیش از ۳۵۰۰ نفر تخمین زده میشود (برای ۲۵۰۰ نفر در کنسولگری ایران در بمبئی پرونده دانشجویی وجود دارد) که اغلب آنان در پونا مشغول به تحصیل هستند. شهر پونا در ۱۵۰ کیلومتری شهر مومبای از مراکز مهم علمی کشور هند محسوب میشود. به دلیل آب و هوای معتدل و مطلوب و همچنین سابقه حضور ایرانیان در پونا اکثر دانشجویان ایرانی جذب دانشگاههای این شهر میشوند که در سالهای اخیر سیر صعودی قابل توجهی را شاهد هستیم.[۳]
افزون بر سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران در بمبئی که قدیمیترین سرکنسولگری ایران در خارج از کشور است، ارگانهای زیر وابسته به دولت ایران در بمبئی فعال هستند:
۱- خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران
خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی در سال ۱۳۳۵ شروع به فعالیت نمودهاست. در این سال بخشی از مدرسه متعلق به پارسیان هند جهت ترویج زبان فارس به دولت وقت ایران تحویل گردید و بعد از چند سال به خانه فرهنگ تغییر نام داد. پس از انقلاب اسلامی عمده فعالیت این مرکز علاوه بر زبان فارس ترویج شعائر انقلاب اسلامی بوده و با توجه به گستردگی حوزه امور فرهنگی در جنوب هند امور مربوط به این منطقه از هند توسط دفتر فوق انجام میپذیرد.
۲- دفتر هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران
از حدود ۴۰ سال پیش با برقراری پرواز مستقیم بین تهران و بمبئی فعالیت ایران ایر در هند شروع شد. در حال حاضر روزهای جمعه و سه شنبه یک پرواز رفت و برگشت بین تهران و بمبئی وجود دارد.
۳- کشتیرانی ایران و هند (کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران)
این شرکت در سال ۱۳۵۴ و در پی توافق دولتین دو کشور و به منظور توسعه روابط اقتصادی در قالب یک شرکت سهامی خاص که ۵۱ درصد سهام آن متعلق به شرکت کشتیرانی آریا (نام سابق کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران) و ۴۹ درصد سهام آن متعلق به شرکت کشتیرانی دولتی هند بود، تاسیس گردید.
۴- دفتر بازرگانی پتروشیمی
این دفتر از سال ۱۳۷۶ همزمان با دفاتر پتروشیمی در لندن، هامبورگ، دبی، سنگاپور، شانگهای و پکن در بمبئی، افتتاح گردید. ماهیت دفتر عمدتا بازاریابی محصولات پتروشیمی و فروش آن است.
۵- مدرسه بمبئی و مجتمع آموزشی شهر پونا
مدرسه بمبئی در محل ساختمان قدیمی سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران موسوم به چرچگیت مستقر میباشد. علاوه بر آن در مجتمع آموزشی شهر پونا تعداد بیشتری دانش آموز رسمی در مقاطع مختلف و تعدادی بطور مستمع آزاد در مقاطع دبیرستان مشغول هستند که ۱۱ دبیر مسئولیت آموزشی آنها را بعهده دارند.
۶- شرکت ملی نفت ایران NIOC
مطالعات اولیه در خصوص تاسیس دفتر و نیز اخذ مجوزهای مربوطه انجام شده و به زودی دفتر شرکت فوق در بمبئی افتتاح خواهد شد.
