بعد از پایان جنگ بدر و گرفتن اسیران جنگى پیامبر (صلی الله علیه و آله) دستور دادند که دو نفر از اسیران خطرناک به نامهاي  “عقبة” و “نضر” را گردن بزنند. گروه انصار به وحشت افتادند که نکند این دستور در باره سایر اسیران اجرا شود و آنان از گرفتن فدا محروم بمانند. لذا به پیامبر (صلی الله علیه و آله) گفتند: ما هفتاد نفر را کشته و هفتاد نفر را اسیر کردیم و اینها از قبیله تو و اسیران تواند، آنها را به ما ببخش تا در برابر آزادى آنها “فداء” بگیریم. پیامبر (صلی الله علیه و آله) در انتظار نزول وحى آسمانى در این باره بود، آیات ۶۷ تا ۷۱ نازل شد و اجازه گرفتن “فداء” در مقابل آزادى اسیران داد. و هنگامى که این موضوع به گوش قریش رسید، یکى پس از دیگرى مبلغ “فداء” را فرستادند تا اسیران خود را آزاد کنند. داماد پیامبر “ابى العاص” نیز در میان اسیران بود، دختر پیامبر (صلی الله علیه و آله) یعنى زینب همسر “ابو العاص” گردن‏بندى را که “خدیجه” در عروسیش به او داده بود به عنوان “فداء” نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرستاد. هنگامى که‏ چشم پیامبر (صلی الله علیه و آله) به گردن‏بند افتاد، خاطره خدیجه  در نظرش مجسم شد و فرمود: خدا رحمت کند خدیجه را،  و از پذیرفتن گردن‏بند خوددارى کرد، و براى رعایت حقوق مسلمانان موافقت آنها را در این کار جلب نمود. سپس پیامبر “ابوالعاص” را آزاد کرد، به شرط اینکه دخترش “زینب” را که قبل از اسلام به همسرى “ابوالعاص” در آورده بود، به مدینه نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) بفرستد. او نیز این شرط را پذیرفت و بعدا هم به آن وفا کرد.

.