پیشتر از این چنین تصور می شد كه دستیابی به شبكه پهنای باند همگانی یك رؤیای غیر ممكن است ، چرا كه دستیابی به این رؤیا مستلزم به كارگیری فیبر نوری گران قیمت می باشد . اما DSL با به كارگیری كابل مسی تلفن جهت انتقال دستیابی اینترنتی مگابیتی به خانه و اداره ، كلیه این افكار را تغییر داد .
DSL اختصار كلمات Digital Subscriber Line می باشد ( البته گاهی نیز به عنوان Digital Subscriber Loop از آن یاد می شود ) ، یك عبارت كلی كه حداقل 10 تكنولوژی جداگانه را در برمی گیرد . ISDN یا Integrated Subscriber Digital Network نخستین DSL ای بود كه حدود 25 سال پیش به وجود آمد . ISDN از تكنیكهای دیجیتالی به منظور حمل بر روی خطوط تلفنی معمول استفاده می كند .
همه چیز از اواخر 1980 ، یعنی از زمانی كه شركتهای تلفننی روشهایی را جهت ارسال سریع داده ها بر روی خطوط تلفن معمولی توسعه دادند ، شروع شد . در آن زمان اغلب سازمانهای ارتباطات از راه دور مایل به ارسال ویدئو بر روی شبكه هایشان بودند . DSL ثابت كرد كه این امر امكان پذیر است لكن این امرنیازمند مقدار زیادی پردازش سیگنال پرهزینه بود و به واسطه فراهم نشدن این مبلغ ، این فناوری كماكان در لابراتوارها باقی ماند .
بعدها و پس از اینكه اینترنت از قلمرو دانشگاهها خارج شده و به داخل خانه ها نیز نفوذ كرد ، سخت افزار پردازش سیگنال دیجیتالی(DSP) بسیار ارزانتر و قدرتمندتر شد . به طوریكه در انتهای 1990 می شد مودمهای DSL ای با هزینه مودم V.90 ساخت ، به این ترتیب بود كه بازار انتقال سریع داده ها در خانه و ادارات رونق گرفت .
