فصل مشترك

گفته مي شود دوران نامزدي به طور رسمي از زمان عقد آغاز مي شود و تا شروع زندگي زير يك سقف ادامه دارد؛ دوراني كه بسياري آن را شيرين توصيف كرده اند و اين شايد به خاطر تصوير خوشايندي است كه دو طرف براي هم ترسيم مي كنند و همه چيز گل و بلبل مي گذرد. با اين حال يكي از مهم ترين دغدغه هايي كه در اين دوران وجود دارد، نوع گفتماني است كه بايد بين دوطرف جاري شود تا در شناخت بهتر دختر و پسر موثر باشد و نه گشت و گذار و كادوخريدن و پارك و سينما و...
در دوران عقد زوجين چه به هم بگويند؟
هرچقدر زوجين با همديگر رو راست تر باشند بهتر است؛ مزيتي كه دوران عقد دارد اين است كه اگر بين زوجين مشكلي به وجود آيد، تا آنجا كه ممكن است با مداخلات صحيح خانواده ها و مشورت كردن با آنها برطرف مي شود و يا با مراجعه به مراكز مشاوره مشكلشان حل مي شود. به عبارتي هنوز دو طرف خود را كاملا مستقل نمي دانند تا خودشان تصميم بگيرند و از طرفي با احترام و اعتماد به طرف مقابل رفتار مي كنند. يادمان باشد كه دوران عقد بهترين دوران شناخت است زيرا افراد با ارتباط عقلاني و عاطفي مي توانند به روحيات و رفتار يكديگر آگاه شوند تا وقتي زير يك سقف قرار گرفتند، ظرف دو ماه كارشان به دعوا نكشد!
يك نكته مهم در دوران عقد اين است كه اگر زوجين در دوران عقد به اين نتيجه رسيدند كه واقعا با هم نمي توانند زندگي كنند، بايد از هم جدا شوند. طلاق گرفتن قبل از عروسي، آسيب كمتري به زوجين وارد مي كند تا بعد از عروسي و بچه دار شدن و البته كه بسيار بهتر از لجبازي و يا تداوم رابطه بر اساس احساس ايجاد شده بين دو طرف است و در اين زمينه نقش بزرگ ترها و تجربه آنها به شدت كارساز است.
همچنين دوران عقد فرصت مناسبي جهت شناخت بهتر و عميق تر زن و مرد از يكديگر و در نتيجه ورود به زندگي با تفاهمي بيشتر است. به عبارت ديگر اين دوران دوران آشنايي تكميلي است و يك ازدواج نيمه تمام محسوب مي شود. لذا نبايد انتظار داشت كه آنچه افراد در زندگي مشترك تجربه مي كنند، در اين دوره نيز تجربه كنند. از ديگر مسائل مهمي كه وجود دارد مسائل ايدئولوژيك يا همان مسائل اعتقادي و مذهبي است كه در دوران عقد بايد دقت بيشتري روي آنها شود. در مسائل اعتقادي بخشي به صورت شخصيات دارد و بخشي هم كليات؛ نمي توان بدون توجه به اين اعتقادات به ويژه در بعضي كليات در كنار هم زندگي كرد همان طور كه در يك خوابگاه دانشجويي هم گاهي تفاوت اعتقادات كنارهم بودن را سخت مي كند.
اين مسئله در زمينه مسائل اجتماعي ، فرهنگي و حتي سياسي هم صدق مي كند به عنوان مثال مواردي بوده كه زوجين در بحران هاي سياسي كارشان به طلاق كشيده شده است. برخي از خانواده ها در تب و تاب هاي سياسي جامعه تازه مي فهمند از لحاظ سياسي هيچ هم خواني با همديگر ندارند و اختلافات بالا مي گيرد.
اين مسئله بسيار مهم است كه طرف مقابل را اجبار نكنيم كه حتما در همه زمينه ها مثل همسرش فكر كند. بايد دو طرف در تمام زمينه ها مانند رفت و آمد خانوادگي، مسافرت رفتن، بچه دار شدن، نحوه تربيت فرزندان با هم صحبت كنند و نحوه صحبت كردن آنها طوري باشد كه اجازه بدهند فرد مقابل راحت و بدون رودربايستي حرف خود را بزند و شنونده خوبي باشند. تعامل دو طرفه رمز به دست آوردن يك زندگي آرام و عاشقانه و تحمل كوتاهي ها و كاستي هاست.