ايت اله ناشناس

اکنون حدود سی سال از رحلت شهادت گونه آیت الله عبدالرحیم ربانی شیرازی می گذرد. اما ابعاد شخصیت او هنوز ناشناخته مانده است. اما با توجه به حوادث چند سال اخیر، بازخوانی فرازهایی از زندگی بزرگانی همچون ربانی شیرازی – که بصیرت و تیزبینی در قبال جریان های منحرف ویژگی برجسته شان بود- یادآوری خوبی برای کسانی است که در برابر انحراف و انحطاط برخی از جریان های سیاسی راه سکوت را اختیار کردند.
شاید مشاهده ضرب و شتم شدید یک پیرمرد روحانی مدافع حجاب بانوان مسلمان توسط مأموران پلیس رضاخان بود که انگیزه «عبدالرحیم» نوجوان برای تحصیل دروس علوم دینی شد. او سال ها بعد گفت:
«با دیدن این صحنه در یک لحظه ماجراهای پیامبر و اذیت و آزارهایی که از دست دشمنان به ایشان رسیده بود در ذهنم مجسم شد و با خود گفتم، معلوم می شود که اینها [روحانیت] بر حق اند که اینگونه با آنان رفتار می شود و از همان جا این احساس در من به وجود آمد که بروم طلبه شوم»(۱)
ربانی شیرازی از آن پس، علاوه بر تقویت خود در کسب علوم دینی، مبارزه با فرقه های منحرف و ساخته استعمار همانند صوفیه، ربابیت و بهائیت و… در استان فارس و در مناطق دیگر را وجهه همت قرار داد. او با کوشش ها و تلاش های مضاعف اقدام به راه اندازی جلسات مناظره علما و گفت وگو با سران این فرقه های انحرافی وارد عرصه شد.
ادامه این تلاش علمی او تألیف تحقیقات خود در خلال مناظره ها در کتاب هایی مثل «سلاسل الصوفیه» بود. در این کتاب افکار و عقاید صوفیه و روند پیدایش و شکل گیری و اهداف استعماری آن نقد و تبیین شده بود.(۲)
ورود آیت الله ربانی شیرازی به حوزه علمیه قم در سال ۱۳۲۷ و تلمذ در محضر اسوه های فضیلت همچون آیات عظام بروجردی، محقق داماد و مراجع ثلاث و کسب اجازه اجتهاد از حضرات آیات محمد کاظم شیرازی، سید عبدالله بلادی و حاج آقا بزرگ تهرانی فصل تکمیلی این مقطع از زندگی این مرد بزرگ است. مرحوم ربانی شیرازی پس از رحلت آیت الله العظمی بروجردی با هوشمندی سرشاری که داشت جزء اولین عالمانی بود که مرجعیت امام راحل(ره) را مطرح ساخت و رسما اعلام کرد: «جهان اسلام پس از رحلت آیت الله بروجردی به شخصی همچون آیت الله خمینی نیازمند است.»
ذکر خاطره آن روزها از زبان خودش شنیدنی تر است:
«چون جزم داشتم که شاه اقدامات ضداسلامی خود را با وفات آیت الله بروجردی شروع می کند لذا پس از وفات ایشان، مدرسین را دعوت کردم در منزل آقای حرم پناهی و چند جای دیگر پیشنهاد مرجعیت آقای خمینی را دادم. در آن جلسه این مطلب به ذائقه خیلی ها خوش نیامد.»(۳)
گرچه تلاش های او مبنی بر اعلام مرجعیت واحد امام خمینی(ره) در آن ایام نتیجه نداد، اما این واقعه او را در پیگیری راهش مصمم تر ساخت. ربانی شیرازی بر آن بود که با جلوگیری از تقسیم قدرت متمرکز مرجعیت و روحانیت بایستی در فرصت مناسب از اقدامات ضداسلامی و ضدمردمی دشمن پیش گیری شود.
با آغاز اصلاحات آمریکایی شاه تحت عنوان انقلاب سفید و مقدمه چینی برای آن از طریق تصویب لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی مرحوم آیت الله ربانی شیرازی یکی از اصلی ترین فعالان بسیج و سازماندهی روحانیت حول محور برنامه های امام خمینی بود:
«از همان روزی که خبر لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی منتشر شد، شب تشکیل جلسه دادیم و با مدرسین به گفت وگو پرداختیم که سه موضوع در آن جلسه به تصویب رسید: ۱-نظریه آقایان مراجع گرفته شود. ۲-نظریات مراجع به صورت اعلامیه در سطح عمومی منتشر شود. ۳-از آقایان مراجع خواسته شود که به صدور اعلامیه ای در این باره مبادرت ورزند.»(۴)