جالب است که حتی فرازهایی از دعای ابوحمزه ثمالی  تنها در صورت توجه به این معنا قابل فهم است. همچنین در فرازی از دعای افتتاح می خوانیم :الَّذى بَعُدَ فَلا  یُرى وَقَرُبَ فَشَهِدَ النَّجْوى تَبارَكَ وَتَعالى؛ آنكه دور است پس دیده نشود و نزدیك است پس مطلع از گفتگوهاى سرى است. برتر و والا است.(1) خدای بزرگی که هم خیلی دورست و هم خیلی نزدیک! آن قدر دور که نمی توانیم او را ببینیم و آن قدر نزدیک که اسرار ما را می داند. قطعاً این دوری و نزدیکی مکانی نیست چراکه جا و مکان داشتن از خصوصیات جسم است وخداوند موجود کاملی است که جسم ندارد. رمز مطلب در آن است که او اصل وجود و کامل ترین موجودات است. یعنی وجودش هیچ نقص و کاستی ندارد پس بر همه موجودات احاطه وجودی دارد. بنابراین دیگر لازم نیست نزدیکی و دوری اش را مکانی بدانیم بلکه او در نهایت برتری و علو از وجودش عین وجود ماست!