سايه به سايه با توام

قرآن از همسر خوب و نيکو به خير تعبير کرده است.خير به معناي چيزي است که گرايش و رغبت همگاني بدان وجود دارد، به اين معنا که همسر خوب کسي است که از نظر همگان مورد تاييد و توجه است و هر کسي آرزو دارد داراي چنين همسري باشد. زيرا ملاک هاي انساني را چنان فراهم آورده که هر کسي به طور طبيعي آن را مي ستايد و مي پسندد.از نظر زيبايي، انساني طبيعي و در حد اعتدال کامل است و نقص وعيبي در ظاهر وي نيست.از نظر بينشي و نگرشي و اخلاق فردي و رفتار اجتماعي نيز در مسير تکاملي انسان قرار دارد و اصول و مباني فطري را در خود بروز و ظهور داده است. نمونه هاي عيني آن را قرآن در آسيه (س) و مريم دختر عمران(س) در ميان زنان و حضرت ابراهيم(ع) و ديگر پيامبران(ع) در ميان مردان مطرح مي کند. در اين ميان پيامبر اکرم(ص) الگوي برتر در ميان مردان است و در حوزه همسري بهترين و کامل ترين ايشان به شمار مي آيد.

 در آيات و سوره هاي چندي به الگوي ديگري به عنوان خانواده برتر و نمونه اشاره شده است که از هر نظر در کمال بينشي و نگرشي و رفتاري هستند. اين خانواده که در سوره هل اتي (الانسان) به عنوان خانواده کامل و راستين ومحبوب خدا مطرح شده است، همان خانواده علوي است که ترکيبي از انسان هاي معصوم و کامل است که در آيه تطهير به کمال و محبوبيت ايشان اشاره شده است. خانواده علوي از هر لحاظ الگوي کامل در حوزه انتخاب همسر و زندگي و پدر ومادري و فرزندي است. فرزندان همه به گونه اي تربيت شده اند که بهتر از ايشان نمي توان يافت.

زن و مرد، مکمل يکديگر

قرآن زندگي خانوادگي را بهترين و کامل ترين نوع زندگي برمي شمارد و آن را براساس فطرت و غريزه طبيعي انسان مي داند و هرگونه زندگي در بيرون از چارچوب زندگي خانوادگي را زندگي ناقص و معيوب قلمداد مي کند،زيرا در تحليل قرآني از همان آغاز آفرينش مرد، جفت و زوجي براي همسري وي از نفس و جانش آفريده شده که افزون بر نيازهاي روحي و رواني و جنسي، زمينه تکامل و کمال يکديگر را فراهم مي آورند. زن و مرد در تحليل قرآني موجود مستقل هستند و از روح و روان جداگانه برخوردار مي باشند،از اين رو هر کسي مي بايست پاسخ گوي رفتار و کردار و افکار خويش باشد و هرکسي بار خويش بر دوش مي کشد و در قيامت زن و مرد هر يک جداگانه داراي اراده و خواسته هاي مستقل خواهند بود و مجازات و پاداش مستقلي مي گيرند اما با اين وجود در زندگي دنيوي به گونه اي آفريده شده اند که بايد مکمل يکديگر باشند.

به سخن ديگر زن و مرد در زندگي خلقي و دنيوي خويش موجوداتي وابسته به يکديگر هستند و مرد به عنوان قوام و ستون زن و همسر خويش شناخته مي شود که بدان تکيه کرده به کمال خويش مي رسد. از اين رو در تحليل قرآن از زن در دنيا به عنوان جفت و همسر مرد ياد مي شود که بايد با تکيه بر مرد و قواميت او به کمال خويش دست يابد. اين گونه است که زن و مرد به عنوان همسران مي بايست در کنار هم باشند تا به کمال لايق و شايسته خويش برسند وگرنه دچار نقص و کمبود و عيب خواهند بود.

 همسر خوب، خير برتر

بر اين اساس قرآن همسر خوب و نيکو و زندگي خانوادگي را خير مي شمارد. (نساء آيه ??) و در آيه ??? سوره بقره همسران مؤمن را به عنوان خير برتر از هر همسر ديگر مي شمارد؛ زيرا زن مؤمن به جهت ايمان و رفتارهاي برخاسته از آن مي تواند مرد را به کمال خويش برساند ولي زن مشرک به جهت شرک و باورهاي نادرست که در کردارها و رفتارهاي او نيز نمود خواهد يافت دست کم سد راه تکامل همسر خويش خواهد بود اگر گفته نشود که عامل گمراهي و يا تغيير رفتاري همسر مؤمن خود نيز خواهد شد. در حقيقت همسر مؤمن، خير است و موجبات تکامل و آرامش و آسايش شخص را فراهم مي کند.

بنابراين انسان اگر بخواهد به کمال برسد و از مواهب دنيا براي دست يابي به تکامل و کمال و حتي آسايش و آرامش دنيوي بهره برد مي بايست همسري را انتخاب کند که زمينه رشد و تکامل و آسايش او را فراهم آورد و آرامش را در خانه اش جاي دهد. چنين همسري را مي توان در ميان زنان و مردان مؤمن يافت. در آيات قرآني به مسئله انتخاب زن مؤمن اشاره مي شود؛ زيرا به طور طبيعي در ميان عربها و حتي بسياري از اقوام جهان، انتخاب همسر از سوي مردان بوده و هست و زنان بيش تر پس از خواستگاري به پذيرش آن روي مي آورند. از اين رو هرگونه پذيرش، مربوط به زنان و دختران است ولي خواستگاري و انتخاب نخست، به عهده پسران و مردان مي باشد؛ بر اين اساس در آيات قرآن به مسئله انتخاب زن خوب و مؤمن اشاره شده است ولي مي توان از اين به دست آورد که انتخاب در هر حال دو سويه است و زنان و مردان مؤمن مي بايست همسري مؤمن برگزيند.

شميم