زندگان جاوید

نمرده اند شهیدان که ماه و خورشیدند

که کشتگان وطن زندگان جاویدند

خلاف شمع که می گرید از هلاکت خویش

به روز رزم سپردند جان و خندیدند

فراز چرخ نهادند پای چون بهرام

اگر چه دامن از این خاکدان فروچیدند

به جان خصم فکندند لرزه هم چون بید

ولی چو کوه ز باد اجل نلرزیدند

بر آستان رضا چون غبار بنشستند

بر آسمان شرف هم چو مه درخشیدند

به جنگ دشمن اگر نقد جان نمی دادند

به جان دوست چنین منزلت نمی دیدند

اگر به دیده ی بیگانه اند چون شب تار

ولی به دیده ی ما هم چو صبح امیدند

به جان پاک شهیدان که زنده اند رهی

دلاوران که سزاوار جشن جاویدند

«رهی معیری»

اللّهمّ عرّفنی نفسک فانّک إن لم تعرّفنی نفسک لم أعرف رسولک اللّهمّ عرّفنی رسولک فانّک ان لم تعرّفنی رسولک لم اعرف حجّتک

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح / ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت