دیروز درد حقیقی،‌ امروز درد زمینی

آن چه خواهید خواند شعری است از شاعر بسیجی ، علیرضا قزوه. از فحوای شعر چنین برمی آید كه در رثای شهید «بهروز مرادی» سروده شده است و با الهام از شعر «ممد نبودی ببینی / شهر آزاد گشته» است:

بهروزهم رفت ممد! با آخرین لاله چینی

آزادی شهر ما را، ممد! نبودی ببینی

ممد نبودی و بودند آنان كه هرگز نبودند

عاشق تر از تو كسی نیست، ممد! تو عاشق‌ترینی

محو كدام آستانی، غیر هوالهو هوالهو

مانند تو عارفی كو، با روح قرآن قرینی؟

آتش شدی، می‌شدی، می، خالی شدی،‌ نی شدی، ‌نی

بیرون شدی – دف شدی، دف ـ بی‌پوست، بی‌پوستینی

گفتی بمیریم در عشق، در عشق باید بمیریم

مردید، مردید، مردید،‌ با مرگ زیباترینی

در من رسوب درختان، در من غروب زمستان

ممد !كجایی كه امروز، پایان من را ببینی

دیروز، شب‌های سنگر،‌ امروز، ‌شب‌های دربند

دیروز،‌ درد حقیقی،‌ امروز،‌ درد زمینی

از قله پایین بیایید! ای عارفان دروغین

دیدم كه صبحی ندارد، پایان این شب‌نشینی

اللّهمّ عرّفنی نفسک فانّک إن لم تعرّفنی نفسک لم أعرف رسولک اللّهمّ عرّفنی رسولک فانّک ان لم تعرّفنی رسولک لم اعرف حجّتک

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح / ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت