پاسخ به:آيةالله عبدالنبي نمازي
شنبه 22 مرداد 1390 11:51 AM
در آغاز پيروزي انقلاب اسلامي تدبير حضرت امام خميني بر اين بود كه مراكز اقتصادي پس از يك سال ركود و اعتصاب و تعطيلي فعاليت خود را براي شكوفايي اقتصاد كشور آغاز نمايند، ولي عوامل مخالف بهخصوص تودهايها سياستشان اين بود كه اوضاع ارتش و اقتصاد را به هم بريزند. در كارخانجات ميان طبقات كارگر و كارمند و كارفرما و متخصصان ايجاد اختلاف ميكردند، در نتيجه چرخهاي اقتصاد كشور با كندي مواجه شده بود به همين دليل عدهاي از كاركنان مؤمن و متعهد كارخانهي سيمان فارس به قم آمده بودند و در ستاد انقلاب از بنده درخواست كردند تا از سوي دفتر حضرت امام براي حل مشكلات و اختلاف به آنجا بروم.
بنده هم به دليل آشنايي و سابقهي كار در استان فارس و اهميت اقتصادي كارخانهي سيمان فارس پيشنهاد را پذيرفتم، در نتيجه از قم به شيراز عزيمت نمودم و به نمايندگي از سوي دفتر حضرت امام خميني در كارخانه مستقر شدم و ضمن اقامهي نماز ظهر و عصر در مسجد كارخانه، در جلسات هيئت مديرهي كارخانه شركت ميكردم، همچنين ارتباط با نمايندگان كارگران و بازديد از قسمتهاي مختلف كارخانه و حل اختلافات ميان مسئولان و كاركنان را نيز بر عهده داشتم. پس از گذشت شش ماه اوضاع كارخانه آرام شد و كار توليد سيمان به وضعيت مطلوبي رسيد و بنده به قم بازگشتم. پس از بازگشت از شيراز به قم مجدداً تدريس را شروع كردم تا اينكه ايام ماه محرم فرا رسيد و درسها تعطيل شد. يكي از شاگردان پيشنهاد نمود با توجه به تعطيل شدن درس، مناسب است براي تبليغ به منطقهي غرب كشور مسافرت نمايم ولي با توجه به نابساماني اوضاع غرب كشور و فعاليت و قيام ضد انقلابها و توطئهي استكبار براي تجزيهي كردستان و غرب كشور پذيرفتم به مدت ده روز ايام عاشورا را به آنجا سفر كنم.
