آية‌الله‌ عبدالنبي‌ نمازي‌

در نجف اشرف از مريدان و علاقمندان به حضرت امام خميني (قدس سره) بودم به گونه‌اي كه در سال 1348 شمسي كه براي معالجه به ايران بازگشتم، پس از معالجه با اين‌كه از نظر قانوني داراي معافيت دانشجويي از خدمت نظام وظيفه بودم، سازمان امنيت شاه اجازه‌ي خروج از ايران و بازگشت به عراق را نداد. پس از آن ناچاراً در حوزه‌ي علميه‌ي قم سكني گزيدم و در كنار كارهاي علمي، تحصيل و تدريس با مشاركت دوستان انقلابي مسائل مبارزاتي را دنبال مي‌كردم.

در ايام ماه محرم و ماه مبارك رمضان براي انجام وظيفه‌ي تبليغي به شيراز مسافرت مي‌كردم. از سال 1350 تا 1353 شمسي حضور بنده و رفت و آمدها و جلسات سخنراني من از سوي مأموران سازمان امنيت (ساواك) تحت نظر بود و براي گرفتن تعهد مبني بر عدم دخالت در مسائل سياسي به شهرباني احضار شدم، اما اين‌جانب به اخطارها و احضارهاي آنان اعتنايي نمي‌كردم تا اين‌كه در سال 1352 شمسي در ايام دهه‌ي محرم شبانه پس از سخنراني دستگير و در كلانتري بازداشت شدم و فردا به سازمان امنيت منتقل و پس از بازجويي‌هاي طولاني و متعدد به زندان عادل آباد در شيراز انتقال يافتم. پس از آن به دليل اقدامات بعضي از علماي بزرگ شيراز و عكس‌العمل منفي دستگيري و بازداشت براي ساواك در شيراز و از سوي ديگر انكار كليه‌ي ادعاها و گزارش‌هاي جاسوسان اطلاعات عليه اين‌جانب مبني بر بحث درباره‌ي حكومت اسلامي و عدم مشروعيت سلطنت در چندين جلسه بازجويي از زندان آزاد گرديدم.