آية‌الله‌ عبدالنبي‌ نمازي‌

دسته‌ي دوم؛ عوامل معنوي و غيبي

1) اخلاص و اراداتي كه مرحوم والد به اهل بيت عليهم السلام داشته‌اند و هميشه آرزو داشتند كه تنها فرزند ذكورش را از خود جدا سازد و او را براي تحصيل علوم اهل بيت عليهم السلام به كشور ديگر بفرستد. به ياد دارم هنگامي‌كه مرحوم والد رحمه الله تصميم گرفت كه مرا به نجف اشرف بفرستد، با قرآن كريم استخاره نمود بر حسب نقل مكرر خودشان كه مي‌فرمودند، اين آيه‌ي شريفه آمد:

"و أوحينا إلي اُمّ موسي أن أرضعيه فإذا خفت عليه فألقيه في اليم و لا تخافي و لا تحزني إنا رادّوه إليك و جاعلوه من المرسلين"

2) دعاهاي مرحوم والد رحمه الله كه همواره فرزندان و ذريه‌ي خود را در قنوت نمازهاي واجب، نوافل و سحرگاهان دعا مي‌نمود و من بسياري از اوقات شاهد آن دعاها بودم.

3) تقدير و عنايت خاص خداوند سبحان كه بر اساس حكمت و مشيت براي هر يك از بندگان خود سهم و نصيبي از نعمت‌ها و حقايق معنوي را مقدر و اختصاص داده است. بنده به خوبي به ياد دارم كه در دوران نوجواني قبل از عزيمت به نجف اشرف مكرراً در عالم رؤيا مي‌ديدم كه در دريا مشغول شنا هستم، هنگامي‌كه خواب را به مرحوم والد رحمه الله نقل كردم، ايشان فرمودند: آب علم است.