بيعت و مشاركت سياسى

(مبانى فقهى مشاركت سياسى )

هر چند با توجه به سريان حاكميت دينى از سوى خداوند مشروعيت حكومت دينى بستگى به قبول و نفى مردم ندارد; اما در عين حال مقبوليت حكومت كه از رهگذر رضايت عمومى و مشاركت همگانى در قالب بيعت مردم با رهبر جامعه محقق مى يابدهمواره مورد اهتمام پيشوايان دينى بوده و در فقه سياسى اسلام مورد توجه و بحث قرار گرفته است.

روابط بيعت و مشاركت سياسى را از نظر شرايط و زمينه هاى تحقق و عينيت حاكميت دينى را به رضايت و اقبال مردم باز گرداند, اوج مشاركت سازى در حكومت دينى را به نمايش مى گذارد.(1) در سطح نازل تر به فرض استناد مشروعيت حكومت دينى به حاكميت الهى باز هم نقش و جايگاه مردم در كارآمدى و تحقق اين حكومت را نمى توان ناديده انگاشت. اين امر بدان معناست كه هر چند حكومت دينى مشروعيت دارد; اما اجازه ندارد از ابزارهاى اجبار و زور براى اعمال حاكميت سياسى استفاده نمايد. در اين حالت اقبال مردم و حضور آنان كه امروزه در قالب مشاركت سياسى طرح مى شود از اهميت جدى برخوردار مى گردد.