ماه مهمانی خدا یا تلویزیون؟

خودِ خدا به ما یاد داده که بگو: «إِیاک نَعْبُدُ وإِیاک نَسْتَعِینُ»؛ به ما یاد داده است که چطور سرِ رشته را نگهداریم، اگر کس دیگری خواست به ما یاد بدهد ما نمی‌پذیرفتیم، اوست که می‌داند راه و رسم ارتباط با خودش چگونه است، حتی به پیامبران نیز خودش یاد داد چگونه رشته‌ی بین خود و او را پایدار نگهدارند. سوره «حمد» تحفه بزرگ خدا است، خدا در این سوره به ما یاد داده که چگونه با او حرف بزنیم، چیز عجیبی است. حالا شما در سوره حمد فقط نگاه به حق هستید، تمام مضامین این سوره دریچه نگاه به حق است. نگاه به نگاه نیست. نگاهت را نگاه نمی‌کنی. اگر نگاهت را نگاه کنی که نگاه نمی‌کنی. بنده فقط نیاز است، فقط فقر است. حالا ببین ریسمانی که بین تو و اوست چه ریسمانی است. یک طرفش تویی که فقط نیازی و نگاه، یک طرفش فقط اوست که فقط غنا است و لطف و حیات و سایر کمالات. «هیچ‌چیز» به «چیز» وصل شده است. در سوره حمد راه اتصال به خودش را به ما آموخته و ما را دعوت کرده که به او وصل شویم و به او بنگریم. گفت:

خود، که را آمد چنین دولت به دست        قطره را موجی تقاضا گر شده است

چــون تقاضــا می‌کنـــد دریـا تو را            از چه اِستــادی و وامــانــدی هَــلا

اَللّـــه، اَللّـــه ،زود بشتـــاب و بجـــو       زان‌که بحررحمت است‌این، نیست جو

اَللّـــه اَللّـــه چون به فضلت راه داد         ســر بــه خـــاک پـــای او بـاید نــهاد