يك نفر بود كه ...

يك نفر بود كه از پنجره صحبت مي كرد
مثل باران به گل سرخ محبت مي كرد
يك نفر بود كه در قحطي آزادي و نور
از دل خسته خورشيد، عيادت مي كرد
يك نفر بود براي من و تنهايي من
آيه روشن پرواز تلاوت مي كرد
ناگهان رفت به مهماني دريا، يك شب
او كه بي تاب تر از موج حكايت مي كرد
مهربان بودي و در سفره من، بركت عشق
دل من داشت به لبخند تو عادت مي كرد
كاش اين دل، دل تاريك تر از تنهايي
با تو تا آن طرف آئينه حركت مي كرد

آرزو ولي پور