كوتاه نياييم!

معروف آن هنگام كه فراموش شود و منكر رواج پيدا كند چراغ هاي خطرگناه روشن مي شود، و چون آن معروف و منكر از امور فردي گذشت و شامل امور اجتماعي شد آنگاه است كه مضرات ترك معروف و اشاعه منكر گريبان تمام جامعه را مي گيرد!
ترك امر به معروف و نهي از منكر درامور شخصي گرچه خطرناك است ولي آسيبش بيشتر متوجه فرد است ولي فراموشي اين فريضه درامور اجتماعي يعني چشم برهم گذاشتن بر اشاعه يك بيماري و همه گيرشدن آن و زمينگير شدن يك جامعه! كه آنگاه تمامي جامعه درگير مشكلات آن معروف ترك شده و منكر رواج داده شده مي شوند!
چندين طلبه اي كه درماه هاي اخير بخاطر انجام فريضه امربه معروف و نهي از منكر مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند شروع كننده دوباره نهضتي شده اند كه پس از سالهاي اول انقلاب در بند غفلت فرهنگ ليبرالي دولت هاي حاكم، به فراموشي سپرده شده بود.
اما امروز كه چندين جوان براي انجام اين فريضه الهي و كمك به هم نوعان خود و اصلاح رويه غلط جامعه جان خودشان را درمعرض خطر قراردادند خوب است كه مسئولين فرهنگي هم تامل و درنگي بكنند كه چه شد جامعه انقلابي ايران به اينجا رسيد؟
امر به معروف و نهي از منكر يك وظيفه همگاني و برعهده آحاد جامعه است ولي مسئولين فرهنگي در بازه اي با محدود كردن و سپردن اين وظيفه همگاني بر دوش عده اي خاص و در زير تابلو و پلاكاردي خاص قرار دادن آن، اين مسئوليت را از دوش مردم برداشتند و كم كم با افزايش فشارهاي رسانه اي گروه هايي كه از ترك معروف و انجام منكر سود مي بردند، فتيله چراغ را پايين كشيده و خاموش كردند!
اصلي ترين خبري كه اين روزها باز به گوش مي رسد محول كردن وظيفه امر به معروف و نهي از منكر بر دوش گروهي خاص است. اولين آسيب اين اتفاق اين است كه عامه مردم خود را از انجام اين وظيفه شرعي مبرا بدانند! فلذاست اگر درجايي منكر درحال انجام بود ولي يكي از آمرين به معروف و ناهيان از منكر مارك دار نبود؛ پس بايد بايستيم و منتظر بمانيم تا آنها برسند! مسلما هم بعد از چند مدت به دليل افزايش فشارهاي گروه هاي متضرر آنقدر قيد و بست به پاي آنها زده خواهد شد تا بار ديگر اين فريضه الهي به فراموشي خودخواسته دچار شود.
اما چه بايد كرد! اگر مسئولين فرهنگي كشور دلشان واقعا براي فرهنگ كشوري مي سوزد كه سالها پيش رهبرش فرياد زد تهاجم فرهنگي و چون گذشت هشدار داد شبيخون فرهنگي و در آخر گفت ناتوي فرهنگي بر عليه ايران اسلامي شكل گرفته است، بايد نگاهشان را عوض كنند!
امر به معروف و نهي از منكر وظيفه اي همگاني است، فلذا بايد آن را تبديل به فرهنگي همگاني كرد! بايد مردم به آن به مانند نماز و روضه بنگرند و اگر تبديل به فرهنگ شد،يعني اگر در گوشه اي از شهري و محله اي كسي منكري مرتكب شد آن قدر مورد تذكر قرار بگيرد كه ديگر امنيت رواني كه از انجام منكر درجامعه داشته است از بين برود جلوي انجام بسياري از منكرات گرفته مي شود! مردم نبايد از اين وظيفه خود كوتاه بيايند كه اگر آتش گناه درجامعه اي شعله ور شود گرفتار دود وخاكستر آن شدن كمترين آسيبي است كه انتظارشان را مي كشد!
فراموش نشود كه منظور از همگاني شدن فرهنگ امر به معروف ونهي از منكر درحوزه تذكر لساني است و آن هنگامي كه منكري درحال انجام است كه برخورد فيزيكي درآن اجتناب ناپذير است بايد مسئولين انتظامي و قضايي ورود پيدا كنند كه براي آمرين به معروف و ناهيان از منكر خطرات جاني نداشته باشد.
و البته نبايد فراموش كرد كه گاه آن معروف فراموش شده و يا منكر احيا شده براي جامعه خطرناك است كه بايد جان و مال وناموس ات را براي انجام فريضه الهي امر به معروف و نهي از منكر فدا كني كه حضرت سيدالشهدا اين چنين كرد تا حساب مدعيان دينداري از دينداران واقعي جدا گردد!
منبع: خبرگزاري دانشجو