محمّد تقی بهجت فومنی

ایشان پس از طی دروس مقدماتی در ایران برای ادامه تحصیل رهسپار حوزه نجف شد . به محضر هر یک از استادان بنام حوزه راه می یافت ، خوش می درخشید . یکی از دانشمندان نجف می گفت : « ایشان در درس، به مرحوم آیت الله غروی اصفهانی امان نمی داد و پیوسته بحث ها را مورد نقد قرار می داد . » در همان ایّام علاوه بر فراگیری دروس به تدریس سطوح عالیه در نجف اشرف پرداخت ، به طوری که یکی از استادان کفایةالاصول آخوند خراسانی محسوب می شد و هم زمان در تألیف سفینةالبحار با مرحوم شیخ عبّاس قمی همکاری داشت .
آن حضرت حدود شصت سال به تدریس خارج فقه و اصول اشتغال داشت . به واسطه شهرت گریزی غالباً در منزل تدریس می کرد و همواره در توصیه ها ، به تهذیب و اصلاح نفس تأکید داشت. از کلمات قدسی ایشان است که می فرمود: « اوّل خودمان استاد خودمانیم، معلوماتمان را نگاه کنیم مبادا زیر پا مانده باشد . محال است عبودیت و ترک معصیت باشد مع ذلک انسان بیچاره باشد و عبودیت ترک معصیت است در اعتقاد و عمل.»