آینه‌ها و شب‌پره‌هایِ مشتاق را به من بده
روشنی و شراب را
آسمانِ بلند و کمانِ گشاده‌یِ پل
پرنده‌ها و قوس‌وقزح را به من بده
و راهِ آخرین را
در پرده‌یی که می‌زنی مکرّرکن.

فرومی‌نشیند
و هر معنا قالبِ لفظ را وامی‌گذارد
 

تا به هجوم کرکس‌هایِ پایان‌اش وانهد...

در فراسوهایِ عشق
تو را دوست‌می‌دارم،
در فراسوهایِ پرده و رنگ.

در فراسوهایِ پیکرهای‌ِمان
با من وعده‌یِ دیداری بده.