میعادگاه منتظران

در حسرت یک نگاه!

بیش از هزار سال است که مسجد مقدس جمکران میعادگاه منتظران و سجده گاه مشتاقان کوی مهدی، علیه السلام، است. و هر شب چهارشنبه هزاران عاشق دلسوخته از گوشه و کنار ایران اسلامی و دیگر کشورها به این مسجد رو می آورند تا شاید نشانی از آن یار غایب از نظر بیایند.

به منظور فراهم آوردن امکان ارتباط گسترده تر خوانندگان موعود با مسجد شریف جمکران بر آن شدیم که در هر شماره صفحاتی را به این مسجد اختصاص دهیم.

مطالبی که در این صفحات درج می شود همگی توسط معاونت فرهنگی مسجد مقدس جمکران تهیه و تدوین شده و در اختیار علاقه مندان موعود قرار گرفته است.

اگر چه قابل انکار نیست که راههایی برای دیدن امام زمان، علیه السلام، وجود دارد، اما باید دانست که دیدار آن بزرگوار، آن هم در دوران غیبت، یک اصل اساسی و ضروری نیست. در زمان ظهور پیامبر، صلی الله علیه وآله، و حضور امامان بزرگوار، علیهم السلام، نیز بسیاری از پیروان صادق و شیعیان راستین بودند که حتی برای یک بار هم توفیق دیدار نیافتند.

آنچه در دوران غیبت، اصل اساسی و وظیفه شیعیان به شمار می رود، انتظار صادقانه و کسب آمادگیهای لازم برای یاری رساندن به امام زمان، علیه السلام، و همراهی با او در احیای ارزشهای اسلام و قرآن است.

کسی که همواره در حالت انتظار به سر می برند و با اصلاح خویش، نسبت به پیروی و اطاعت از مولای غایب خود اصرار می ورزد، اگرچه بظاهر امام زمان، علیه السلام، را نبیند، ولی همواره خود را در محضر او، و وجود گرامی او را در کنار خویش احساس می کند.

در روایت آمده است که:

«هرکس در انتظار قائم، علیه السلام، به سر ببرد، همچون کسی است که در خیمه امام زمان، علیه السلام، و در خدمت او باشد.»

به گونه ای دیگر می توان گفت: اگر مقصود ما از دیدار امام زمان، علیه السلام، فقط دیدن چهره او باشد، بدون اینکه از معنویات حضور شریفش بهره ای برگیریم و با مدد تعالیم او به مقام قرب و اطاعت خدا نزدیکتر شویم، این خود یک خسارت بزرگ است.

و اگر مقصود ما آشناتر شدن دلمان با نور محبت و ولایت او و شدت یافتن عزیمت و تلاش مان برای اطاعت و فرمانپذیری از خداست، این خود بدون دیدار آن حضرت نیز حاصل می آید.

کسی که با نقش امام زمان، علیه اسلام، در شریعت آشناست و فرمایشها و دستورات آن بزرگوار را می شناسد و به آنها عمل می کند، بدون تردید مورد عنایت آن مولای موعود است و چه بسا در فرصتی پیش بینی نشده توفیق دیدن و شناختن او را نیز پیدا کند.

اما کسی که بدون توجه به حقوق امام زمان، علیه السلام، و بدون رعایت تکلیف خود نسبت به او، همواره فقط در جستجوی دیدن امام زمان، علیه السلام، است، اگرچه آن حضرت را ببیند، از این جستجو و دیدار بهره ای بایسته نخواهد برد.

البته همواره شیفتگانی سوخته دل و عاشقی پاکباخته بودند و هستند که پس از طی مراحل عالی معرفت و اطاعت از مولا، و به دنبال مبارزه های طولانی با نفس و پشت پا زدن به جلوه های رنگارنگ و دلفریب دنیا، دم از اشتیاق جانکاه و شوق هستی سوز خود نسبت به دیدار آن حجت الهی زده و می زنند.

در آن مرحله، خود این عشق و اشتیاق راهگشاست، و آن محبوب حقیقی، خود راه دیدار را نشان می دهد، و به وعده گاه وصال دعوت می فرماید. زیرا مسلم است که محبت و شوق آن بزرگوار نسبت به آنان، شدیدتر و فراوانتر از محبت و شوق آنان نسبت به اوست.

با این همه باز هم پذیرفتنی است که مردم عادی نیز در پی کسب فضیلتی یا به منظور برآورده شدن حاجتی، انگیزه دیدار آن پیشوای عالمیان را داشته باشند.

در این زمینه:

× تصمیم صادقانه بر ترک گناه یا گناهانی خاص،

× پیمان انجام همیشگی کاری استحبابی همچون نماز اول وقت،

× استمرار بر نماز شب، زیارت عاشورا، زیارت جامعه،

× زیاد صلوات فرستادن و دعا برای تعجیل فرج نمودن،

× تداوم هر روزه دعای عهد و دعای فرج،

× مقید بودن به دعای ندبه و زیارتهایی خاص همچون زیارت «آل یس »،

× دوره کردن قرآن کریم و حج بیت الله الحرام به نیابت از آن حضرت،

× رفتن به زیارت معصومین، علیهم السلام، و مساجدی خاص همچون مسجد سهله و مسجد جمکران و انجام اعمال مخصوص آن طی چهل هفته،

× خواندن آیات و روایاتی ویژه پس از هر نماز.

راههای تجربه شده و وسایلی مورد اطمینان هستند که در فرمایشهای خود امام زمان، علیه السلام، یا امامان دیگر، علیهم السلام، مورد تصریح قرار گرفته، یا از بررسی تشرفات برخی صالحین قابل استنتاج می باشد.

در طلب دیدار امام زمان، علیه السلام، شایسته است به نکاتی چند توجه شود:

1. اعتماد به عنایت الهی.

2. ترک انگیزه های مادی و دنیاگرایانه.

3. پرهیز از افراط و تفریط و اقداماتی که ضرر قطعی برای روان و بدن دارد.

4. پرهیز از عزلت و کناره گزینی و بی توجهی به مسؤولیتهای اجتماعی.

5. کناره گیری و اجتناب از تماس گرفتن با افرادی که در لباسهای گوناگون، این ابزار مقدس را دستمایه اهداف دنیایی و مقاصد ناصواب خویش قرار داده اند.

6. ناامید نشدن از تاخیر فیض دیدار به خاطر مصلحتهایی خاص.

7. عدم نگرانی از برآورده نشدن حاجتی که ممکن است در علم الهی امام، علیه السلام، به ضرر انسان باشد.

8. مراقبت نسبت به نادیده گرفته نشدن کامل اسباب و علل عادی، و خارج نشدن زندگی انسان از مسیر دیانت و عرف دینداران.

9. تلاش برای ایجاد قابلیت و شایستگی لازم در جهت استمرار عنایت و فیض دیدار.

10. همت والا داشتن و ارزش شایسته نهادن به نعمت جستجو و دیدار، در راستای بهره گیری معنوی و الهی و اکتفا نکردن به حاجتهای مادی و بهره های زودگذر.

اللهم ارنی الطلعة الرشیدة والغرة الحمیدة واکحل ناظری بنظرة منی الیه.