سیره نبوی

شیوه های ارتباط پیامبر با دیگران درس آموزترین و کاراترین شیوه ها بود. آن حضرت بیش از گفتار با رفتار خویش راه می نمود و راه می برد اما رفتارش ساختگی نبود بلکه رفتاری سازگار با فطرت، قابل تأسی و پرجاذبه بود. به هنگام رویارویی با هر کس از خوش آهنگ ترین و دلنواز ترین کلمات استفاده می کرد. با مردم بسیار مهربان و خوش رفتار بود. اگر یکی از آشنایان را سه روز نمی دید از دیگران سراغ می گرفت، اگر می گفتند مسافرت رفته برایش دعا می کرد و اگر مسافر نبود به دیدنش می رفت و اگر مریض بود از او عیادت می کرد. هرگاه کسی او را صدا می زد در جوابش می فرمود: لبیک همه را با کنیه صدا می کرد تا به آن ها احترام بگذارد و دل آن ها را به دست آورد. برای کسی که کنیه نداشت، کنیه می گذاشت حتی برای زنان و کودکان کنیه انتخاب می کرد و آن ها را با کنیه صدا می کرد. اگر کسی بر او وارد می شد تشک زیر پای خود را به وی می داد و اگر آن شخص قبول نمی کرد اصرار می کرد تا می پذیرفت. هرگز در حضور کسی پای خود را دراز نمی کرد. هنگام دیدار به همه دست می داد و دست طرف مقابل را رها نمی کرد تا آن شخص خودش دستش را کنار بکشد.

1. علامه مجلسی1، بحارالانوار، ج 16، ص 235 ـ 233 و شیخ کلینی، اصول کافی، ج 2، ص 182.