پوشش ناکامل بانوان

بالاخره مسأله حجاب چه شد؟ چرا با کشف حجاب نوین با نام بدحجابی برخورد نشده و نمیشود؟ این پرسشی است که از صدها زبان شنیده میشود. غیرتمندان و دلسوزان انقلاب که از لجام گسیختگی جمعی از زنان و دختران جامعه در فضایی از بی مسؤولیتی، خون دل میخورند، میگویند: آیا وقت آن نرسیده که حاکمیت، با عزم جدی به مبارزه با فساد آشکار که بدترین شکل آن بدحجابی یا کشف حجاب است بپردازد؟

البته تنها بدحجابی نیست، بلکه مفاسد دیگری چون مواد مخدر که با مسببین آن برخورد جدی و قضایی صورت نمیگیرد، و نیز مفاسد اقتصادی و مفاسد اداری و رشوهخواری که در این فهرست نامیمون میگنجد. چنین به نظر میرسید که مبارزه با فساد، بیشتر از آنچه عمل شود در مرحله شعار مانده و حساسیتها از بین رفته است.

کمتر گوش شنوا در میان بعض مسؤولین دولت پیشین وجود داشت و در واقع سیاست حاکم را نوعی تساهل و تسامح همراهی میکرد که امروزه جامعه در حال پرداخت غرامت آن است! نوعی لیبرالیسم اخلاقی جوّ را پوشش داد و حرکتهای جسته و گریخته از سوی برخی نهادهای تبلیغاتی به جایی نرسید... و این درد بیدرمان همچنان باقی ماند و هنوز این غدهی چرکین، پیکر اجتماع را رنج میدهد. موضوع کشف حجاب نوین یکی از مشهورترین جرمها و منکرات آشکاری است که نظام را به چالش میکشد و برای بیگانگان نقطهی امیدی است که فرهنگ صادراتی خود را از طریق ماهوارهها و عوامل داخلیشان به اجرا درمیآورد.

با این که حجاب در جامعهی مسلمان، مانند دستگاه حرارت سنجی است که از ضمیر و درون خانوادهها و عملکرد فرهنگی جامعه خبر میدهد، پس چرا به فراموشی سپرده شده است؟!

چرا اینهمه لباس مبتذل و تنگ و چسبان و کوتاه به بازار میآید؟ چرا بر تولیدیها کسی نظارت ندارد؟ چرا اتحادیههای تولیدی و فروش لباس تعهد ندارند و تنها به سود نامشروع میاندیشند؟ و چرا دستگاههای نظارتی بر تولید لباس و فروش و پوشش اینگونه لباسهای مبتذل کمترین تحرکی ندارند و بوی قبرستان از این دستگاهها به مشام میرسد، چرا پدران و مادران نسبت به پوشش فرزندانشان و آرایشهای غلیظ دختران مجرد در کوی و برزن بیتفاوت شدهاند؟

چرا قانون تولید و عرضه لباس و پوشش لباسهای مبتذل که سالها قبل تصویب شده در بایگانیها مانده و خاک میخورد؟ از حجاب اسلامی تنها نامی مانده و شعار رعایت حجاب الزامی است در برخی مغازهها و اماکن نقش بر دیوار شده است؟ چرا از لباسهای وزین و شرعی در فروشگاهها کمتر اثری دیده میشود؟! زنان مسلمان کمتر به مانتو و روسری قابل قبول دسترسی دارند، دختران مدارس نیز لباس فرم را تنها برای مدرسه رفتن و کلاس درس میپوشند و حتی بسیاری از دختران زیر 15 سال به تجمل و آرایش خیابانی رو آوردهاند!! نه فرهنگ خانوادگی و نه فرهنگ اجتماعی و نه آموزش و پرورش درصدد چاره جویی بوده و نه نظارتی در سایر دستگاهها وجود دارد! به دانشگاهها که میرویم، دختران دانشجو نیز اغلب با حجاب اسلامی بیگانهاند. لباسهای چسبان و آستینها و شلوارهای کوتاه و آرایشهای زننده و سر و وضع پریشان در دانشگاه فراوان به چشم میخورد و هیچ کس به فکر چاره نیست، نه ریاست دانشگاهها و نه مسؤولان معارف اسلامی و نه نمایندگان ولی فقیه در مراکز آموزش. در حالی که اگر عزم جدی بود حداقل در فضاهای آموزشی و دانشگاهی این وضع با یک برنامه ساده قابل کنترل بود. امّا تنها حرف زده میشود و از عمل خبری نیست. به ادارات دولتی و بیمارستان و بانک و دیگر مراکز که حقوق دولت را میگیرند سری میزنیم؛ در آنجا نیز نمونههای زیادی را شاهدیم که اگر مسؤولان به فکر بودند به راحتی میتوانستند به مهار این روند اقدام کنند. از زنان دونده و ورزشکار و لباسهای زننده آنها در کشور قطر نیز غفلت نکنیم... در همهجا از توطئه دشمن در بیبند و بار ساختن زنان مسلمان نمونههای بسیاری را شاهد هستیم.

مشکل آنقدر گسترده شده که عدهای بر این باورند که دیگر کار از کار گذشته و بهتر آن است که به موضوعات دیگر پرداخته شود! برخی میگویند: به جای اینگونه سخنها باید کار فرهنگی کرد. با اذعان به صحّت این نظریه میپرسیم کدام کار فرهنگی؟ وقتی در کانونهای فرهنگی آموزش و پرورش و دانشگاه و فیلم و هنر و مطبوعات و مجلات و تئاتر و سینما و حتی پارهای برنامههای سیما با جلوههای ضد فرهنگی؛ حجاب و عفاف و مرز محرم و نامحرم را برداشتهایم و فیلمهای بدآموز اجازه اکران و نمایش میگیرند چه کسی باید کار فرهنگی کند؟ وانگهی چرا باید کار فرهنگی پس از گذشت 27 سال از انقلاب هنوز در هالهای از ابهام باشد؟ و چرا استحاله تدریجی ارزشها عادی شود و عقب گرد به جاهلیت گذشته، خط سیر اجتماع را ترسیم نماید؟ آیا کار فرهنگی به فرض انجام آن به تنهایی برای همه کافی است؟ مگر مجرمان و لجام گسیختهگان و مروّجان فساد را با کار فرهنگی میتوان اصلاح کرد؟ پس حدود کیفرهای قانونی در شرایع و جوامع از جمله نظام اداری و قضایی اسلام برای چیست؟

مبارزه با بد حجابی و به عبارت صحیحتر بیحجابی باید به عنوان یک مسألهی راهبردی احیا و مطرح گردد و همانگونه که بحث مبارزه با مفاسد اقتصادی شعار روز شده و مفسدان اقتصادی میبایست معرفی و تعقیب و مجازات گردند، مفسدان اخلاقی و مروجان فساد نیز میبایست تحت پیگرد قانونی قرار گیرند و این وظیفهی حاکمیت است. مگر قرآن کریم احیای امر به معروف و نهی از منکر را در زمره وظایف حکومت اسلامی قرار نداده و آیا خداوند همه مسلمانان را برای امر به معروف و نهی از منکر فرانخوانده است؟!

به راستی و انصاف در برابر این تکلیف چه کردهایم که در پیشگاه خدا پاسخگو و مسؤول نباشیم. حکم صریح قرآن و آیات حجاب اسلامی تا کی و تا چند باید در بوتهی فراموشی بماند و چهرهی زشت این فساد مشهود، آبروی ما را در دید جهانیان و در نظر دوست و دشمن مخدوش سازد؟!

باید در اوضاع و احوال کنونی به این مطالبهی مردمی و الهی پاسخ دهیم و نگذاریم دغدغههای اقتصادی و اشتغال و غیره ما را از این وظیفهی مهم باز دارد. اگر مبارزه با مفاسد اقتصادی جدی است، باید مقابله با مفاسد فرهنگی جدّیتر و در اولویت باشد!!( )

1. روزنامه جمهوری اسلامی، 17/9/1384.