جغد شاخ دار
یک شنبه 19 تیر 1390 5:36 AM
اندازه جغد شاخدار (گوش دراز) 35 سانتیمتر است ؛ تنها جغدی است، با اندازه متوسط که گوشپرهای درازی دارد .
درحالت نشسته با واسطه گوشپرهای بلندش به آسانی قابل شناسایی است.
گاهی اوقات هنگام استراحت گوشپرهایش را جمع می کند.
سطح پشتی آن پر از لکهها و خالهای نخودی و قهوهای مایل به خاکستری ، و سطح شکمی آن نخودی رنگ با رگههای تیره وراههای عرضی ظریف است . از جغد جنگلی به وسیله سر زاویهدار ، گوشپرهای بلند و بدن لاغرتر و چشمهای زرد نارنجی ( نه سیاه ) مشخص می شود .
زیر تنه اشت خط دار و زیر بال ها نخودی با رگه های قهوه ای تیره است.
در پرواز بالها و دمش در مقایسه با جغد جنگلی بلندتر می نماید . بالزدنش پردامنه و پیچ و تاب دارد، و بر روی جبهه های هوا سر می خورد.
تفاوتش با جغد جنگلی در هنگام پرواز است، که در این حالت، بال ها بلندتر و خم بال ها کمتر است. همچنین لکه تیره رنگی روی خم بال ها و قاعده شاهپرها، به رنگ قهوه ای نارنجی دیده می شود.
روزها در انبوه شاخ و برگ درختان استراحت می کند یا بهطور قائم و نزدیک به تنه درخت روی شاخهها می نشیند .
معمولا درخت های سوزنی برگ را انتخاب می کند.
از پستانداران کوچک ، پرندگان و حشرات تغذیه می کند .
در بعضی نقاط هنگام پاییز یا زمستان ، به صورت دستههای کوچکی گرد هم به استراحت می پرازند .
جغد تالابی از جغد شاخ دار (گوش دراز) پرجثهتر و گوشپرهایش خیلی کوتاهتر می باشد، به واسطه شکل سر از جغد تالابای تمیز داده می شود.
صدای جغد شاخ دار، هنگام تعیین قلمرو تکرار "هوو، hooo" است و در سایر مواقع، دو سیلابی و شبیه "که ویک- که ویک، kwik-kwik" شنیده می شود.
بیشتر در مناطق جنگلی دیده می شود . در آشیانه های متروک و گاهی روی زمین تخمگذاری می کند .
جغد شاخ دار (گوش دراز) از جمله پرندگانیست که در گذشته زمستانها از پراکندگی نسبتا فراوانی برخوردار بوده و احتمال آن می رفته که به تعداد خیلی کم در جنگل های شمال ایران زادوولد کند و اما در حال حاضر اطلاع دقیق و درستی از وضعیت زادآوری و پراکندگی آن در دست نیست .
به صورت مهاجر در نواحی شمال شرق به سمت جنوب تا حدود مرکز فارس دیده شده است.
هنوز برنامه حفاظتی خاصی برای جغد شاخ دار در نظر گرفته نشده است. اما وضعیت پراکندگی و تولید مثل آن نیاز به بررسی دارد.
نور
