تفسير نمونه ج : 8ص :99
آمده بود كه نشان مىدهد كه آنها نه يك قرب ، بلكه قربها در آن مىجويند ، و شك نيست كه قرب و قربت در برابر پروردگار به معنى نزديكى مكانى نمىباشد ، بلكه نزديكى مقامى ، يعنى رفتن به سوى او كه كمال مطلق است ، و پرتوى از صفات جمال و جلالش را بر صفحه فكر و جان افكندن .
وَ السبِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَجِرِينَ وَ الأَنصارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسنٍ رَّضىَ اللَّهُ عَنهُمْ وَ رَضوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لهَُمْ جَنَّتٍ تَجْرِى تحْتَهَا الأَنْهَرُ خَلِدِينَ فِيهَا أَبَداًذَلِك الْفَوْزُ الْعَظِيمُ(100)
ترجمه:
100 -پيشگامان نخستين از مهاجرين و انصار و آنها كه به نيكى از آنها پيروى كردند ، خداوند از آنها خشنود و آنها ( نيز ) از او خشنود شدند ، و باغهائى از بهشت براى آنان فراهم ساخته كه نهرها از زير درختانش جريان دارد ، جاودانه در آن خواهند ماند ، و از اين پيروزى بزرگى است .
تفسير : پيشگامان اسلام
گر چه در باره شان نزول آيه فوق ، مفسران روايات متعددى نقل كردهاند ، ولى چنانكه خواهيم ديد هيچ كدام از آنها شان نزول آيه نيست ، بلكه در واقع بيان مصداق و وجود خارجى آن است .
به هر حال به دنبال آيات گذشته كه بيان حال كفار و منافقان را مىنمود در آيه فوق اشاره به گروههاى مختلف از مسلمانان راستين شده است و آنها را در سه گروه مشخص تقسيم مىكند .
