داستان های قرآنی

حضرت هود(ع):

لطف خداوند و اخلالگران

قبیله‌ی عاد در سرزمین احقاف که بین یمن و عمان واقع شده‌بود روزگاری متمادی با زندگی سرشار از خوشی به سر می‌بردند. خداوند نعمت‌های فراوان و برکات زیادی به آنان اختصاص داده بود؛ قنات‌ها حفر کردند، زمین را زراعت نمودند، باغ‌هایی ایجاد کردند، کاخ‌های محکم بنا نمودند و بالاترین نعمت برخورداری از پیکره‌های نیرومند و کالبدهای قوی بود.

خداوند به این ملّت نعمت‌های فراوانی داده که به هیچ یک از ملّت‌های دیگر نداده‌بود ولی این مردم در پیدایش موجودات و آفریننده‌ی آن فکر نکردند و به سرچشمه‌ی این نعمت‌ها نیندیشیدند تا او را بشناسند. تنها کاری‌که عقل‌هایشان به آن رسیده بود و افکارشان به آن کار  خوشحال شده‌بوداین بود که بت‌هایی را انتخاب کردهبودن و آن‌ها را خدای خویش قرار داده‌بودند. برای این خدایان تواضع نمده و صورت‌های خود را به خاک آن‌ها می‌ساییدند.

چندی نگذشت که این بت‌پرستان به اخلالگری پرداختند؛ فرد نیرومند، ضعیف را ذلیل خود ساخت و بزرگ بر کوچک غضب کرد. خداوند برای راهنمایی نیرومندان و حمایت از ضعیفان و زدودن جهالت روح مردم و برطرف ساختن پرده‌هایی که روی چشم آنان را گرفته بود و حقایق جهان و گذشته را نمی‌نگریستند، اراده کرد که پیامبری میان آنان برانگیزد که با زبان آنان سخن بگوید و با روش آنان برایشان حرف بزند و آنان را به سوی خداوند خود راهنماییشان نماید و به آنان بفهماند که عبادتشان بی‌ارزش است و همه‌ی این مقاصد به خاطر رحم ولطف به بندگان خویش بود.

چرا بت می‌پرستید؟!

هود که دارای شرافت خانوادگی و اخلاق خوب بودو حلمش بر آنان ترجیح داشت و حوصله‌اش زیادتر از آنان بود، برای پیامبری از میان این ملّت بت‌پرست برانگیخته شد تا امین رسالت و صاحب دعوت خداوند گردد به امید آن‌که افکار گمراه را به راه راست هدایت کند وانحراف اخلاقی را برطرف سازد.

هود به وظیفه‌ی خود قیام کرد و متوجّه رسالت خویش گردید. هود از سلاح‌هایی که صاحبان دعوت و رسالت برخوردار استفاده می‌کنند، برای خویش به وجود آورد. او از تصمیمی که کوه‌ها را مضطرب می‌ساخت و حلمی که نادان‌ها را شکست می‌داد، برخوردار بود. هود قیام کرد و به مخالفت با بت‌هایشان پرداخت و عبادتشان را بی فایده و از روی نادانی معرفی کرد.