خرس و اژدها

خرس و اژدها

اژدهايي خرسي را به چنگ آورده بود و مي‌خواست او را بكشد و بخورد. خرس فرياد مي‌كرد و كمك مي‌خواست, پهلواني رفت و خرس را از چنگِ اژدها نجات داد. خرس وقتي مهرباني آن پهلوان را ديد به پاي پهلوان افتاد و

خدمتگزار تو مي‌شوم و هر جا بروي با تو مي‌آيم. آن

با هم رفتند تا اينكه به جايي رسيدند, پهلوان خسته بود و مي‌خواست بخوابد. خرس

تو آسوده بخواب

نگهبان تو هستم مردي از آنجا مي‌گذشت و از پهلوان پرسيد اين خرس با تو چه مي‌كند؟

پهلوان

:

او را نجات دادم و او دوست

شد.

مرد

: به دوستي خرس دل مده, كه از هزار دشمن بدتر است.

پهلوان

: اين مرد حسود است. خرس دوست

است

به او كمك كردم او به

خيانت نمي‌كند.

مرد

: دوستي و محبت ابلهان, آدم را مي‌فريبد. او را رها كن زيرا خطرناك است.

پهلوان

:

مرد, مرا رها كن تو حسود هستي.

مرد

: دل

مي‌گويد كه اين خرس به تو زيان بزرگي مي‌زند.

پهلوان مرد را دور كرد و سخن او را گوش نكرد و مرد رفت. پهلوان خوابيد مگسي بر صورت او مي‌نشست و خرس مگس را مي‌زد. باز مگس مي‌نشست چند بار خرس مگس را زد اما مگس نمي‌رفت. خرس خشمناك شد و سنگ بزرگي از كوه برداشت و همينكه مگس روي صورت پهلوان نشست, خرس آن سنگ بزرگ را بر صورتِ پهلوان زد و سر مرد را خشخاش كرد. مهر آدم نادان مانند دوستي خرس است دشمني و دوستي او يكي است.

دشمن دانا بلندت مي‌كند بر زمينت مي‌زند نادانِ دوست