بوسنی و هرزگوین

بوسنی و هرزگوین یكی از كشورهای حوزه بالكان است كه مسلمانان زیادی را در خود جای داده و در دهه 90 میلادی یكی از جنگ‌های خونین دهه‌های گذشته را پشت سر گذاشت.
بوسنی از شمال و غرب با كرواسی، از شرق با صربستان و از جنوب با مونته‌نگرو و دریای آدریاتیك همسایه است.
نام‌ بوسنی‌ از نام‌ رود «بوسنا» كه‌ از میان‌ این‌ كشور می‌گذرد و 271 كیلومتر طول‌ دارد گرفته‌ شده‌ است‌، اما هرزگوین‌ كه‌ بخش‌ جنوبی‌ این‌ كشور را تشكیل‌ می‌دهد ریشه‌ در نام‌ یكی‌ از پادشاهان‌ سابق‌ این‌ جمهوری‌ دارد.
بوسنی‌ و هرزگوین‌ كشوری‌ است‌ عمدتا كوهستانی‌ كه‌ منابع‌ طبیعی‌ سرشاری‌ چون‌ دریاچه‌ها، رودخانه‌ها، چشمه‌های‌ پرآب‌ و آب‌های‌ معدنی‌ متعدد دارد.
حداقل‌ 14 درصد از خاك‌ بوسنی‌ را زمین‌های‌ قابل‌ كشاورزی‌، 20 درصد مراتع‌ طبیعی‌ و 40 درصد جنگل‌های‌ انبوه‌ تشكیل‌ می‌دهد.
بوسنی و هرزگوین پیش از این بخشی از كشور یوگسلاوی بود. بوسنی و هرزگوین استقلالش را پس از جنگ یوگوسلاوی در دهه 90 میلادی به دست آورد.
بوسنی و هرزگوین هنوز به اتحادیه اروپا نپیوسته است اما به عنوان گزینه‌ای بالقوه برای پیوستن به این اتحادیه به حساب می‌آید. این كشور عضو سازمان‌ كنفرانس‌ اسلامی‌ و آژانس‌ بین‌المللی‌ انرژی‌ اتمی‌ است.
مردم بوسنی و هرزگوین
جمعیت این كشور چهار میلیون و 552 هزار و 198 نفر است كه میانگین سنی آنها 9/38 سال است. امید به زندگی در بدو تولد برای زنان 03/82سال و برای مردان 57/74سال است. كمتر از 1/0درصد از مردم آن به بیماری ایدز مبتلا هستند.
48 درصد از مردم این كشور بوسنیایی، 1/37 درصد صرب و 3/14 درصد كروات هستند كه از این میان 40 درصد از آنها مسلمان، 31 درصد ارتودوكس و 15 درصد آنها كاتولیك هستند.
زبان‌های رایج در این كشور بوسنیایی، كرواسی و صربی است.
تاریخ
جنگ جهانی اول در پایتخت بوسنی هرزگووین -سارایو‌و- و با ترور آرشی‌دوک فرانتس فردیناند ولی‌ عهد اتریش آغاز شده بود.

اعلام حاکمیت بوسنی و هرزگوین در اکتبر ١٩٩١ توسط اعلام استقلال از یوگسلاوی سابق در ٣ مارس ١٩٩٢ پس از یک رفراندوم که توسط قوم صرب تحریم شده بود، پیگیری شد.
صرب های بوسنی- که از جانب صربستان و مونتنگروی همسایه حمایت می‌شدند- به قصد تجزیه جمهوری در طول خطوط قومیتی و پیوند دادن نواحی صرب نشین برای تشکیل «صربستان بزرگ»، به مقاومت مسلحانه پرداختند.
در مارس ١٩٩٤ ، بوسنیایی ها و کروات ها تعداد دسته‌های رزمنده را با امضای توافقنامه‌ای برای ایجاد فدراسیون مشترک بوسنیایی/کروات در بوسنی و هرزگوین از سه به دو تقلیل دادند.
در ٢١ نوامبر ١٩٩٥ گروه‌های درگیر جنگ قرارداد در دیتون اوهایو صلحی را امضا کردند که جنگ سه ساله داخلی بین قومیتی را متوقف کرد (توافقنامه نهایی در ١٤ دسامبر ١٩٩٥ در پاریس امضاء شد).
توافق صلح دیتون مرزهای بین المللی بوسنی و هرزگوین را ابقا کرد و یک دولت مشترک چند قومیتی دموکراتیک ایجاد کرد که با هدایت ---------- خارجی، دیپلماتیک و مالی تقویت می‌شد.
همچنین لایه دومی از حکومت، تشکیل شده از دو بخش تقریباً مساوی از لحاظ اندازه، درنظر گرفته شد: فدراسیون بوسنیایی/کروات بوسنی و هرزگوین و جمهوری صربی بوسنی تحت رهبری صرب ها (rs). دولت های فدراسیون و rs با سرکشی به اکثر اعمال دولت تقویت شدند. دفتر نمایندگان عالی رتبه (ohr) برای نظارت بر اجرای جنبه‌های مدنی موافقتنامه تأسیس شد.
در ١٩٩٥-١٩٩٦، یک نیروی ٦٠.٠٠٠ نفری حافظ صلح به رهبری ناتو (ifor) برای اعمال و نظارت بر اجرای جنبه‌های نظامی موافقتنامه در بوسنی خدمت می‌کردند.
نیروی حافظ صلح ناتو با یک نیروی کوچکتر ایجاد پایداری به رهبری ناتو (sfor) جایگزین شد که مأموریت آن ممانعت از تجدید دشمنی ها بود.

نیروهای حافظ صلح اتحادیه اروپا (eufor) در دسامبر ٢٠٠٤ جایگزین نیروی ایجاد پایداری ناتو شد؛ مأموریت آنها حفظ صلح و پایداری در سرتاسر کشور است. نیروی حافظ صلح اتحادیه اروپا قرار است از آغاز سال ٢٠٠٧ مأموریت خود را به پایان رساند.»