امان از زبان

امان از زبان

مرحوم نراقی(ره) در معراج السعادۀ روایتی را نقل فرموده اند که این روایت بیانگر شرح تکوینی ارتباط بین زبان و اعضاء و جوارح انسان است.در این روایت آمده است:

"اعضاء و جوارح هر شخصی روزانه یک گفتگوی تکوینی با زبان دارند که اگر قوی شویم می توانیم این گفتگو را بشنویم. هر روز صبح زبان به اعضاء و جوارح انسان می گوید: " کَیفَ أصبَحتمُ؟ " یعنی چگونه داخل صبح شدید و حالتان چطور است؟ اعضاء و جوارح در جواب می گویند اگر تو ما را به حال خود بگذاری امر ما به خیر و خوبی است! "

به تعبیر دیگر اعضاء و جوارح در جواب زبان می گویند ای زبان ما تو را در بهترین جای خودمان قرار دادیم و همه ما به همراه فکّ بالا و فکّ پایین جمع شده ایم تا دژ  محکمی برایت فراهم آوریم تا تو در آن راحت باشی  و در این دژ هیچ ضربه ای به تو اصابت نکند و اگر ضربه ای وارد آمد، یا دندان بشکند و یا چانه از بین برود! خواهشی که از تو داریم این است که در عوض این همه خدماتی که در حقت کرده ایم تو مردانگی داشته باش و سکوت کن و حرف نابجا نزن. که اگر تو ساکت باشی ما هیچ مشکلی نخواهیم داشت چرا که خیلی وقت ها تو کلمه ای می گویی و به جای تو ما را کتک می زنند!!!!

پس توجه دارید که بسیاری از مشکلات زیر سر زبان است، لذا زبان باید سکوت کند که طهارت آن در همین سکوت بجا است.