فقط عشق

زغم زار و حقیرم ، با که گویم

زغصــه من بمیرم ، با که گویم

زهـــجر یار گـــریانم ندانـــــم

که دامان که گیرم ، با که گویم

زجــــورش در فغــــانم، چند نالم

گذشت از چه تغیرم ، با که گویم

مــــرا ازخود جـــــدا دارد نگاری

که نی از وی گریزم ، با که گویم

ببوی وصــل او عمرم به سر شد

فراغش کرد پیرم ، با که گویم

شب و روز آتش سودای عشقش

همی سوزد ضمیرم ، با کـه گویم

مرا خلقان توانگر می شمارند

من مسکین فقیرم ، با که گویم

چنان ســـــوزد مـــــرا تاب غــم او

که گویی در سعیرم ، با که گویم

هر آن غم کز فراقش برمن آید

بدیده مـــی پذیرم ، با کـــه گویم