طاوس بهشتيان

هوشمندي شيعه در انتخاب و اعتقاد به امام موعود(ع)
شيعه با انتخاب امام كه نه مافوق انسان بلكه انسان مافوق است،6 و منصور به نصرت الهي است،7 و در عين حال همان رهبري مورد نياز ـ كه از جنس خود بشر است ـ با همان غرائز، عواطف و احساسات، نيازها، علاقه‌ها كه دردها را لمس مي‌كند و بهترين طريق درمان را با تعليماتش مي‌دهد،8 بهترين الگو و اسوه را برگزيده است. حكومتي مطلوب و شامل، براساس گسترش تعقل و انضباط باطني انسان.
به اين دو روايت بنگريد:
وضع الله يده علي رؤوس العباد فجمع بها عقولهم و كملت به أخلاقهم (أحلامهم).
از بركات موعود(ع) در جامعة عصر ظهور آن است كه دست با بركت و پرمهرش را بر سرهاي بندگان گذاشته،  عقول را متمركز ساخته و در نتيجه اخلاق و انضباط باطني به كمال مي‌رسد.9
و اين نبوغ فكر و رشد روحي به گسترش حاكميتي جامع و مقبول مي‌انجامد.
پيامبر اكرم(ص) مي‌فرمايند:
خلفا و جانشينان بعد از من دوازده نفرند كه اول آنان علي و آخرينشان مهدي مي‌باشد. وي (مهدي) زمين را با نور خدايي روشن نموده و حاكميت او در تمام كرة زمين در شرق و غرب گسترش خواهد يافت.10
اين است، آن آب گوارا براي لب‌هاي تشنه و بغض‌هاي در گلو شكسته. در تفسير ماء معين (آب گوارا) تأويلي ديگر نيز آمده است. امام باقر(ع) فرمودند:
اين آيه دربارة امامي كه قيام به عدل الهي مي‌كند نازل شده و مي‌گويد: اگر امام شما پنهان گردد و نمي‌دانيد كجاست؟ چه كسي براي شما امامي مي‌فرستد كه اخبار آسمان‌ها و زمين و حلال و حرام خدا را براي شما شرح دهد.
سپس فرمود:
به خدا سوگند تأويل اين آيه نيامده و سرانجام خواهد آمد.11
آري، در عصر تشتت آراء و عقول كه به نام عقل و عقلا نيت، انسان و انسانيت قرباني مي‌شود، و از هويت خويش تهي مي‌گردد، كار آن گرامي، تمركز عقل آدمي و جهت‌يابي آن به قلة رشد و عصر اخلاق و آرامش روح خواهد بود. زيرا ابزار آن يعني تفكر سترگ اسلام و هيمنة حضور مسلط و قادر آنرا داراست. چنانكه آقاي روژه دو ياسكينه با ژرف‌بيني و هدايت الهي دريافته است:
«اسلام، دين حقيقت است و معناي وضع بشري را به انسان باز مي‌گرداند. اين وضع فقط در ارتباط با مطلق تبيين مي‌شود و ناسخ پوچي و بيهودگي نيست. انگارانة دنياي جديد است. اسلام، آدمي را با خويشتن خود و با خلقت آشتي مي‌دهد و بنابراين مؤثرترين داروي عصر ماست.12
مهدي موعود(ع) احياگر و گسترش دهندة اسلام بر پهنة زمين و بازگردانندة همة بشريت به سوي قرآن و سنت است.13