توچه هستی چه هستی ای که یکتایی ازبهرمطالب بسوی همت مضاعف میروی و صفحه ی زندگی ات رابا چشم ودل زیروبالا میکنیم
این چیست؛این نردبانی که موضوعاتش ادمی را زبلند سرزمینم می خواند اغازتوروزنمیخواهد پایان توراشبی نیست تو چه بودی چه بودی ای که راسخان را راسخونی که در پوسیده دنیای مجازی تنها جوانه ی جوانی را خواندی پس ای افتاب شب و روز در این زمان
ازالف تا واوموضوع هایت را قربتی هست غریب تویی که آفتاب بی غروبی تویی که طنین انداز فرهنگ ایران زمینی
