آرزوی پیامبر (ص)

شفاعت امّت، آرزوی پیامبر
وقتی كه پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) از طرف خدا مأمور شد كه دعوت خود را علنی نماید، به بالای كوه مروه رفت و مردم را این‌گونه مورد خطاب قرار دادند:

«قُولُوا لا اِلهَ إِلّا اللهُ تُفْلِحُوا»؛
بگویید معبودی جز خداوند نیست تا رستگار شوید.

ابولهب به سوی پیامبر (صلی الله علیه و آله) سنگ پرتاب كرد و پیامبر را زخمی نمود، درحالی كه فریاد می‌زد: «ای مردم از او پیروی نكنید؛ او دروغگوست».

به دنبال این اقدام ابولهب، قریشیان آزار بسیاری به پیامبر رسانده و بارها به حضرت صدمه زدند، تا این‌كه ملكی بر پیامبر نازل شد و عرض كرد: «یا رسول الله (صلی الله علیه و آله) من ملك موّكل كوه‌ها هستم، خداوند مرا فرستاده تا به تلافی آزاری كه مردم قریش به تو رسانده‌اند،‌ دو كوه اخشب را بر سر ایشان خراب كنم».

پیامبر  فرمود:
«لا إِنَّ قَوْمِی لا یَعْلَمُونَ»؛
نه! قوم من جاهل‌اند و نمی‌دانند.

آری، پیامبر عظیم‌الشّأن اسلام نسبت به امّت خویش بسیار مهربان و صبور بود. در قرآن مجید آمده است:
«أَلَمْ نَشْرَحْ لَكْ صَدْرَكَ»؛
آیا ما به تو شرح صدر ندادیم (تا بتوانی مردم را تحمّل كنی)؟

هنگام ارتحال رسول اكرم، حضرت جبرئیل (علیه السلام) نازل شد و گفت: «ای رسول خدا! همه چیز برای مهمانی آماده است. پیامبران و ملائكه به استقبال آمده‌اند؛ آیا آماده‌اید؟» فرمود: «نه. امّتم چه می‌شوند؟» پاسخ آمد:

«وَلَسَوْفَ یُعْطِیكَ رَبُّكَ فَتَرْضی»؛
پروردگار تو، به قدری به تو اعطا خواهد نمود كه راضی شوی.

یعنی باب شفاعت برای تو مفتوح است و این‌گونه است كه آرزوی پیامبر(صلی الله علیه و آله) در مورد شفاعت امّت با وعدة الهی محقّق می‌گردد