اخبار فیزیولوژی پزشکی

نابینایان مادرزاد از بخش مربوط به بینایی مغز خود که دیگر  در بینایی استفاده  نمی شود،  استفاده  دقیق تری می نماید ..
پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج جدیدتری تحقیقاننشان می دهد که نابینایان مادرزاد برای بهبود حس لامسه و شنوایی، بخشی از مغز خود را به کار می گیرند که معمولا در هنگام دیدن مورد استفاده قرارمیگیرد. 
   
 
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از یونایتدپرس ،  دانشمندان آمریکایی در پژوهش های خود در بخش عصب شناسی ‘مرکز پزشکی دانشگاه جورج تاون’ اعلام کردند بررسی های آنها نشان می دهد که چرا افرادی که قادر به دیدن نیستند از چنان میزان پیشرفته ای از درک این حواس و توانایی ها برخوردار هستند که بسیار فراتر از درک افرادی است که می توانند ببینند.
در این بررسی این طور مطرح می شود که شاخصه های کاربردی مختلفی که بینایی را ممکن می سازد مثل تحلیل فضا، الگوها و حرکت همچنان در کورتکس بینایی افراد نابینا وجود دارد.
اما شخص نابینا به جای استفاده از این مناطق برای تجزیه و تحلیل آنچه که چشم می بیند از آنها برای پردازش آنچه به گوش آنها می رسد و یا آنها را لمس می کنند دست می زند زیرا برای همین اجزاء برای تحلیل اطلاعات رسیده از حواس لازم است.
‘جوزف پی راشکر’ یکی از پروفسورهای بخش فیزیولوژی و بیوفیزیک وابسته این به دانشگاه گفت: ما می بینیم که قسمت اعظم کورتکس بینایی فرد نابینا هنگامیکه در حال شنیدن و لمس کردن است روشن می شود. این فرآیند البته غیر از عملکرد مناطقی از مغز است که اختصاص به پردازش صدا و لمس اشیاء دارد.
این عملکرد نشان می دهد که سیستم بینایی در افراد نابینا نظم کاربردی را که ژنتیک از طریق آناتومی در اختیار ما گذارده است حفظ می کند واینکه مغز هم برای استفاده از این مدول ها  ( modules )  جهت تحلیل داده های رسیده از حواس به قدر کافی انعطاف پذیری دارد.
سلول های عصبی و فیبرهای مربوط به این سیستم هنوز در آنجا قرارداشته و فعال و در حال پردازش شاخصه های تخیلی انگیزه هایی هستند که عامل آنها نه بینایی بلکه شنوایی و لامسه است.

کشف یک مسیر ثانوی در مغز برای ذخیره حافظه  
 
    
پژوهشگران در رشته نورولوژی در  گاروان سیندی استرالیا و دانشگاه کالیفرنیا امریکا با همکاری هم  یک مسیر ثانوی را کشف کردند که مغز از آن برای ذخیره حافظه استفاده می کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از  ABC NEWS  ،  نتایج شناسایی این مسیر ثانوی تاکنون ناشناخته در ذخیره حافظه، می تواند در آینده یک روش درمانی متحولانه را برای معالجه بیماریهای مغزی ارائه کند.

این کشف که محققان موسسه تحقیقات پزشکی گاروان سیندی و دانشگاه کالیفرنیا انجام داده اند می تواند منجر به توسعه داروها و درمانهایی برای بیمارانی شود که به دلیل آسیبهای مغزی و یا بیماریهایی چون آلزایمر توانایی به یادآوردن را از دست داده اند.

نتایج این بررسیها همچنین می تواند در ارائه روشهایی برای بهبود توانایی شناختی و یادگیری مفید باشد.

تاکنون تصور می شد که حافظه به مولکولی به نام NMDA بستگی دارد که این تصور درست است اما کافی نیست.

 مولکول NMDA در سلولهای عصبی واقع در منطقه هیپوکامپ قرار دارد.

این محققان در این خصوص توضیح دادند: “نقش گیرنده های NMDA در فعال کردن یک فرایند دوم که می تواند در ذخیره سازی حافظه تجربیات نو حضور داشته باشد تاکنون مشاهده نشده بود.”

این دانشمندان با انجام یک سری آزمایشات بر روی موشهایی که در آنها گیرنده های NMDA غیرفعال شده بود کشف کردند که با غیرفعال شدن مولکولها برخلاف آنچه که تاکنون تصور می شد تمام توانایی یادگیری متوقف نشد.

به طوریکه فرایندهای دیگری وارد بازی شدند که به موشها اجازه داد در مواردی که مربوط به شناخت قوانین کلی محیط آنها بود همچنان چیزهای جدید را یادبگیرند.

این پژوهشگران اظهار داشتند: “این یک نوع یادگیری ثانوی است که در مغز از مکانیزم کاملا متفاوتی استفاده کرده و از تشکیل خاطرات جدید حمایت می کند.”