باشگاه جوانی برنا/دکتر حسین اسماعیل زاده ،فارغ التحصیل رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری است.او مدت یک سال در فرصت مطالعاتی دوره دکتری در شهر استانبول ترکیه زندگی کرده و برایمان از تجربه های زندگی در خارج از مرزهای کشور گفت.

قیمت زندگی در کشورهای مختلف متفاوت است. ممکن است قیمت زندگی در کشورهای اروپای شرقی یا آمریکا متفاوت باشد.ترکیه از آنجایی که همجواری مرزی با کشور ایران دارد سعی کرده قیمت‌ها را معادل سازی کند؛ به این دلیل قیمت‌ها نزدیک به ایران بود. قیمت غذا در سال 2006- 2007 و پوشاک در ترکیه از ایران ارزان‌تر بود.

در مورد اینکه دانشجوها در این کشور معمولا به چه شغل‌هایی می پردازند باید گفت دانشجوها یا می خواهند رابطه با مدرک و تخصص‌شان کار کنند یا در بازار آزاد و خصوصی مشغول به کار شوند. دانشجوهایی که می خواهند مرتبط با رشته‌شان کار کنند، به دو دسته تقسیم می شوند؛ آنهایی که عضو هیات علمی دانشگاه‌ها می شوند یا آنهایی که در شرکت‌ها مشغول کار می شوند.

اگر عضو هیات علمی می‌شدند شرایط‌شان مثل ایران بود، اما آنهایی که در شرکت‌ها مشغول به کار می شدند درآمدشان خوب بود. برای مثال یکی از دوستانم با مدرک لیسانس در شرکتی مشغول به کار بود و ماهی 3 هزار و 500 دلار درآمد داشت. آنهایی که با مدرک فوق لیسانس به صورت تمام وقت کار می کردند 4 هزار دلار دریافت می کردند. آنهایی که به زبان کشوری که به آن مهاجرت کرده اند مسلط بوده و تخصص داشتند معمولا طی 2 الی 3 ماه جذب شرکت‌ها می شدند. به دلایل شخصی خانوادگی به کشور برگشتم. دوست داشتم در ایران خدمت کنم.

از آنجایی که ترکیه کشوری توریستی است تعداد آژانس های توریستی مسافرتی در آن زیاد است. بیشتر آنهایی که می خواهند در بازار آزاد کار کنند به عنوان لیدر در این آژانس‌ها مشغول به کار می شوند. البته می‌بایست یا به زبان محلی یا زبان انگلیسی مسلط باشند. به این ترتیب راحت جذب می شوند. چون بومی‌های آنجا معمولا در حرفه‌های تخصصی جذب می شدند و بنابراین به افرادی که در این حرفه مشغول به کار شوند؛ نیاز دارند.

در هر شهری بسته به اینکه در چه فصلی بیشتر توریست داشته باشند حقوق کارمندان آژانس‌های هواپیمایی کم و زیاد می شود.درآمد این افراد به میزان کاری که می کنند و مشتری ای جذب می کنند بستگی دارد.

زمانی در ترکیه به خارجی‌ها زمین و مسکن فروخته نمی‌شد. طبق حقوق و قوانین دولتی این اجازه را نمی دانند. از سال 2005 به خارجی‌ها هم، زمین و مسکن فروخته می شود.

بعضی از ایرانی‌ها برای هموطنان دیگرشان مشکل ایجاد می کردند، کارهای غیر فرهنگی که مناسب با شرایط اجتماعی آن کشور نبود؛ انجام می دادند. در کارهای‌شان با صداقت رفتار نمی کردند و این برای ایرانی‌های دیگر مشکل ایجاد می کرد.

شنیده‌ام در یونان و کشورهای اروپایی این اتفاق می افتد که افراد مهاجرت می کنند اما کار مناسب پیدا نمی کنند، نمی توانند زندگی‌شان را تامین کنند و به کارهای بی ارزش رو می آورند. اما از آنجایی که کشور ترکیه فاصله آنچنانی با ایران ندارد، بیشتر افرادی که مهاجرت کرده‌ و نتوانسته‌اند در این کشور زندگی کنند به کشور بر می گردند.

قیمت اجاره خانه در ترکیه در سال 2006-2007  از تهران پایین‌تر بود. یکی از دوستانم برای رشته پزشکی ثبت نام کرد و مشغول به تحصیل شد؛ آنجا دانشگاه پولی است. مبلغ ودیعه ای که بابت اجاره خانه ای داده بودند یک میلیون تومان و ماهی دویست هزار تومان بود. خانه تقریبا در مرکز شهر و بالاتر از محله آکساراید به متراژ مساحت 100- 150 متر بود. همان سال یکی از آن دوستانم خانه‌ای در اطراف خیابان جمالزاده با 10 میلیون تومان اجاره کرد.

ترکیه، هند و مالزی بیشترین متقاضی‌ مهاجرت به قصد کار را دارند. آنهایی که می روند ممکن است بعد از اتمام تحصیل در برخی از این کشورها، کار پیدا نکنند. بنابراین بر می گردند. بعد مشکلاتی در ایران از نظر تایید مدرک از سوی وزارت علوم پیش می آید. در حالت بلاتکلیف می مانند. عده‌ای هم آنجا می مانند.

آنهایی که می خواهند برای کار به کشورهای دیگر بروند باید بدانند حداقل 7-8 ماه اول تحمل شرایط سخت است، به ویژه اگر هیچ آشنایی و شناختی از آن کشور نداشته باشند. در این صورت ممکن است در آن شهری که هستند زیاد هزینه کنند. حالا ممکن است راهنمایی آنجا باشد که در رابطه با اینکه وسایل را چطور و از کجا بخرند اطلاعاتی بدهد و در زمینه کاریابی فرد را راهنمایی کند. حضور راهنما مفید است.

بیشتر شرکت هایی خصوصی ترکیه، ترک زبان هستند. یعنی متقاضیان کار حتما باید زبان ترکی استانبولی را بلد باشند تا بتوانند مشغول به کار شوند و معمولا یادگیری زبان ترکی توسط موسسات آموزشی 8 ماه طول می‌کشد.

اگر شما نظراتی در مورد این خبر و در این زمینه دارید می توانید به صندوق الکترونیکی bornaeebash@gmail.com، ایمیل ارسال کنید.

***