مقدمه
فیلمکه همچنینسینما،پرده نقره ای،عکس متحرک،نمایش عکس ها،عکس های متحرکونمایش تصویرهاخوانده می شود؛ زمینه ای است کهعکسهای متحرک رابه عنوان یکهنریا یک قسمتی از صنعتسرگرمییابرنامه احاطه می کند. زیرا فیلم از نظر تاریخی پیش در آمدی بر نمایشتصوراتبوده است، دانشگاهیان اغلب به این رشته ی کاریفیلم شناسیمی گویند.
تصاویر متحرکیک فرم هنری هستند؛ فرم شناختهشده ای که از برنامه یا سرگرمی و تجارت می باشد. فیلم توسطضبطزندگی حقیقیمردم، تولید می شودکه موضوعش (شامل وقایع فانتزی و ساختگی می باشد) که به صورتعکس برداریو یا توسطانیمیشن (نقاشی متحرک) تولید می شود.
کلمه یفیلماغلب بهفیلم فیلمبرداریاشاره می کند که برایعکسبرداری استفاده می شود و یا به نوار مرتجعپلاستیکیکه بانقره یحساس و روشنپوشیده شده، و همچنین بهفیلمخامهم گفته می شود، که تصاویر متحرک اصالتاً از آن به وجود آمده است.
تصورات که تصاویر متحرک را به وجود آورده اند به صورت فیلم های اختصاصی میباشند. ولی وقتی به صورت سریع از کنار هم می گذرند، چشم انسان قادر نیست تا آنها رابه صورت جدا از هم ببیند، که از تداوم دیدن نتیجه می گیرد. یک طبیعت یا محیطی کهچشم تصور قابل دید را برای یک لحظه بعد از اینکه از منبع جدا شد می بیند. با وجوداینکه ما تصورات را به عنوان تصاویر شخصی تجربه نمی کنیم، اما متوجه اختلاف بینآنها می شویم.
امروزه، بیشتر تصاویر متحرک که هنوز به صورت ضبط شده هستندطوری طراحی شده اند که تصاویر را بر روی حلقه فیلم متمرکز می کنند. بعد از اینکهبرداشت و چاپ شدند فیلم از رویپرژکتور فیلممی گذرد، که نوری را از فیلممی گذرانند و بدین ترتیب فیلم بر روی پرده، نمایش داده می شود. بیشتر فیلم ها دارایصدامی باشند. اخیراً، اکثر فیلم ها توسطدیجیتال ویدئوضبط می شوند و بعد از آن ازدیجیتال پرژکتوربه فیلم تبدیل می کنند. یکیاز سودهای مهم پرتاب دیجیتالی این است که تصاویر بدون انتظار برای فیلم خام برداشتمی شوند.
تاریخ سینما با نوعی انفجار آغاز نشد. هیچ حادثۀ مشخصی رانمی توانیم نام ببریم که قاطعانه میان عصر سینما و عصر پیش از آن تمایز به وجودآورد. پیدایش سینما جریانی پیوسته بوده است که با آزمایش ها و ابزار اولیه ای آغازشد که هدفشان نمایش تصاویر به صورت متوالی بود. این تمهید بصری که در ابتدا یکاسباب بازی تلقی می شد به تدریج به ماشین پیچیده ای بدل گشت که به شکلی قانع کنندهواقعیت عینی را در حال حرکت عرضه می کرد.
کارکرد سینما بر توهمی متکی است که ازعمل متقابل دو پدیدۀاپتیکیعنی دوامبصری 1 و پدیدۀ فای 2 حاصل می شود.
دوام بصری: دوام بصری از ویژگی های چشمانسان است که پیش از این نزد مصریان باستان شناخته شده بود ، اما کسی که این پدیدهرا برای نخستین بار به صورت علمی تشریح کرد پیتر مارک رژه 3 نام داشت. او در سال 1824 اعلام کرد که مغز انسان تصویری را که بر شبکیۀ چشمش می افتد تا زمانی حدود یکبیستم تا یک پنجم ثانیه ، پس از کنار رفتن تصویر از مقابل چشم همچنان حفظ می کند. بعد از انتشار نظریۀ رژه بلافاصله دانشمندان تمام دنیا فرضیۀ او را به آزمایشگذاشتند. وسایلی که به کار بردند بیشتر به اسباب بازی بچه ها شباهت داشت. این وسایلعبارت بودند از صفحات و سکه های گردان ، دفترچه ای پر از تصویر که صفحات آن را بهسرعت ورق می زدند و ... ولی همۀ آن ها به سرعت گفتۀ رژه را تایید کردند.
پدیدۀ فای : این پدیده در سال 1912 توسطروان شناسی به نام مارکس ورتایمر 4 مورد مطالعه قرار گرفت و همان چیزی است که موجبمی شود ما پره های یک پنکۀ در حال حرکت را مانند تیغه ای واحد و مدور ببینیم ، یاپره های رنگارنگ یک چرخ گردان را به صورت تک رنگی آمیخته در نظر آوریم.
سراسردستگاه صنعت سینما بستگی به همین دو خاصیت چشم انسان دارد که موجب می شوند ما عبورتصاویر ساکن اما پشت سر هم را همچون یک حرکت نامقطع خیال کنیم و توهمی از یک حرکتمتداوم داشته باشیم.
آنچه تا اینجا گفته شد تنها به این معنی است که می توان ازتصاویر ساکن به یک فیلم متحرک رسید. اما حقیقت آن است که بدون ثبت تصاویر واقعیامکان متحرک کردن آن ها و دیدنشان بر روی پرده فراهم نمی شد. در این حالت تنها میتوانستیم تصاویری را که با دست انسان نقاشی شده بودند را به صورت متحرک ببینیم ،یعنی همان چیزی که به آن کارتون یا انیمیشن می گوییم. به همین خاطر است که بسیاریصنعت فیلم برداری را در ا دامۀ صنعت عکاسی می دانند.
در سال 1824 یعنی همانسالی که رژه فرضیه اش را در لندن اعلام کرد در فرانسه ژوزف نیسفورنیپس 5 در پی اصولعکس برداری می گشت. وی دو سال قبل از آن موفق شده بود عکسی ناقص بگیرد. با ملحق شدنلوئی داگر 6 به او ، آن ها به فعالیت های خود در این زمینه ادامه دادند تا اینکه درسال 1839 توانستند روش عملی عکس برداری را ارائه دهند و اصول آن را معین کنند. روشآن ها خیلی کند و پر زحمت بود و فقط از طبیعت بی جان می توانستند عکس بگیرند ، یااگر قرار بود از موجودی زنده عکس بردارند می بایست سر او را با وسیله ای فلزی نگهمی داشتند تا در وضعی سخت و بی حرکت مدت ها بماند. این مشکل عکاسی که کار با آن رادشوار کرده بود سرانجام در سال 1888 توسط جورج ایستمن 7 ( موسس کمپانی (Kodak رفعشد و او برای اولین بار نگاتیو را عرضه کرد و به این ترتیب تحولی عظیم در عکاسی بهوجود آورد. حال به نظر می رسید که همه چیز برای ظهور سینما فراهم باشد. این اتتظارمدت درازی به طول نینجامید و در سال 1895 در آمریکا ، انگلستان ، فرانسه و آلمانانواع مختلف دوربین های فیلم برداری تقریبا در یک زمان پیدا شدند. این دستگاه هااسم های عجیبی داشتند از قبیل کینه توسکوپ 8 ، ویتاسکوپ 9، بایوسکوپ 10 یا سینماتوگراف11. همۀ این دستگاه ها کاری شگفت می کردند. یعنی تصویر سیاه و سفید اشخاصزنده ای را در دنیای آشنا و واقعی نشان می دادند.
در آمریکا توماس ادیسون 12پیشتاز فعالیت در این زمینه بود. او خود توجهی به سینما نداشت و تنها مایل بود برایاختراع بزرگش گرامافون که موفقیت فراوانی به دست آورده بود یک همراه بصری فراهم کندبه همین خاطر در سال 1889 از همکار با استعدادش و.ک. لوری دیکسن13 دعوت کرد تا بااو در ساختن یک دوربین فیلم برداری برای این منظور همکاری کند. چیزی که ادیسون درذهن داشت « یک ماشین تفریحی بود که با انداختن سکه ای در آن بتوان همزمان موسیقیشنید و تصویری را مشاهده کرد.» دستگاه آن ها کینه توسکوپ (شهر فرنگ) نام داشت. ایندستگاه حجیم و سنگین بود و و حمل و نقل آن کار چندان آسانی نبود ولی با این وجودتوانست در مدت کوتاهی در کل آمریکا و اروپا پخش شود و محبوبیت پیدا کند. دستگاه آنها قابلیت پخش فیلم بر پرده را نداشت. ادیسونبه غلط معتقد بود که آیندۀ سینمامحدود به نمایش خصوصی و انفرادی خواهد بود. اما سرانجام دیکسن به دستور ادیسون کهبه ناقص بودن این دستگاه پی برده بود وسیله ای برای پخش فیلم بر پرده با طرحی ازخود او ساخت و به این ترتیب اختراعشان را تکمیل تر کرد.
تاریخچه
موضوع اصلی: تاریخسینما
اوایل دوره ی استفاده از تصاویر متحرک دوره ی رشد افسانه ها ووسایل مشابه آن بوده که می توانست یک لحظه از تصاویر را نشان دهد و در واقع چشمقادر بود تا اختلاف بین تصاویر و جدایی تصاویر را ببیند. طبیعتاً، تصویرهایی که بااین وسیله نشان داده می شد باید به دقت، درست و انتخاب می شد تا بتواند آنتأثیرگذاری نهایی روی مخاطب را کسب کند. با استفاده از تصاویر خیلی شبیه به هم، ولیبا اختلافات جزئی و کم، نمایش دهنده می توانست تأثیر تصاویر متحرک را روی بینندهبگذارد. موضوع اشاره شده اساس و پایه ای برایانیمیشنبه عنواننوع سینماتیکشد.
با توسعه یفیلمبرداریو خصوصی بودنفیلم سینمایی، این امکان به وجود آمد تاتصاویر متحرک به خوبی ضبط شوند. استفاده از فیلم این امکان را به وجود آورد تا ازیک سیستم فیلمبرداری نمایش تصاویر برای تماشاگران استفاده کنند، در حالی که در سایرتکنیک ها بعضی اوقات نیاز به این بود که اشخاص با وسایل بخصوصی فیلم را تماشا کنند. سینما ضرورتاً یکهنر دیدنیاست، و تصاویر متحرک در زبانمحاوره ایسینماشناخته شده است. در هر حال، وقتی تصاویر متحرک را بهبینندگان نشان می دهیم، صاحبان فیلم یاتئاتریکموزیسینرا برای استفاده موسیقی در فیلم، بهکار می گیرند.
موزیسین، معمولاً یک پیانیست یا ارگ زن می باشد. اگر وسایلآنها در هنگام نمایش تئاتر در دسترس باشد، طوری برنامه ریزی می کنند کهموسیقیدر هنگام نمایش نواخته شود تااحساسات بینندگان در هنگام نمایش به راحتی برانگیخته شود. اخیراً فعالیت های تکنیکیباعث شد تا سازندگان فیلم از صدا به همراه حرکات در فیلم استفاده کنند. صداگذاریروی فیلم می تواند جدا ازفیلمبرداریبر روی فیلم گذاشته شود، ولی دربعضی مواقع که حرکات به صورت زنده می باشد، قسمت های زیادی از صداگذاری در همانموقع فیلمبرداری انجام می شود.
صداگذاری معمولاً به صورتتصاویرصدادار، یاصحبت کننده ها، شناخته شده است. در هر حال، از موسیقی بهاندازه صحبت و کلام در فیلم استفاده می شد، که باعث پدیدار شدن متخصصانمونتاژ فیلمگردید.
توسعه نمایش فیلم در سینما
سینما ضرورتاً یکهنر قابل دیدنمیباشد، و تصاویر متحرک به نامسینماشناخته شدند. فیلم صامترا ببینید.
در هر حال، تولیدکنندگان دریافتند که بهتر است حرکات را به صورت یک داستان در بیاورند و بین شخصیتهادیالوگقرار دهند.
در عرض چند سال،زیرنویسرا در فیلم قرار دادند که وقتیبازیگرانصحبتمی کردند زیرنویس درزیر فیلم پدیدار می شد، که بعد از این واقعه وجود یک مفسر در فیلم به صورت غیرضروری در آمد.
بعد از اینکه تماشاگران را در سکوت قرار می دادند، صاحبانفیلم به جای مفسر از یکموزیسیناستفاده کردند، که بیشتر فیلم سازاندر نمایش و اجرای زنده در صورت در دسترس بودن وسایل ازپیانیستیاارگ زناستفاده می کردند. هدف از نواختنموسیقی برانگیختن حس فیلم و تأثیر بیشتر گذاشتن روی تماشاگران بود.
چندیبعد توسعه تکنیکی این اجازه را به سازندگان فیلم داد که بر روی تصاویرشانصداگذاریکنند. صداگذاری می توانست به صورتجدا از فیلمبرداری بر روی فیلم گذاشته شود، ولی در صحنه های زنده فیلم بایدصدابرداری یا صداگذاری به صورت همزمان با فیلمبرداری انجام می شد. صداگذاریضرورتاً به صورتمکالماتیاتصاویر با صدانامگذاری شد.
آخرین ومهمترین قدم در توسعه ی سینما، تولید و معرفیرنگبود. در حالی که با اضافهشدنصدابه فیلم تحول عظیمی در این صنعت به وجودآمد. رنگ توسعه یافت، فیلم های زیادی به صورترنگیتولید شدند، و امروزه استفاده از رنگدر فیلم سازی به صورت جهانی در آمده است.
در صورتی که ازفیلمبرداریبه صورتسیاه و سفیدهنوز برای اهداف گوناگوناستفاده می شود، که این یک دلیل کوچک برای استفاده نکردن از رنگ در فیلم می باشد. در یک استثناء مثلاستیوناسپیلبرگدر فیلملیت شیندلر، انتخاب با یک دلیل هنری صورتگرفت.
صنعت تصویر متحرک
قبل از استفاده جهانی از صدا و رنگ، تصویر سیاه وسفید فیلم به سرعت به صورت عمومی درآمد. ساخت و نمایش فیلم در چند سال بعد ازتولید، به صورت یک سود و بهره ی خوب برای تولید کنندگان به وجود آمد. به همین دلیل،تصاویر متحرک یک صنعت جداگانه شد، و کارخانجات خصوصی به فیلم سازی می پرداختند.
در سال1905مدرپترزبورگ، پنسیلوانیا، اولین نمایش و اولینمکان انحصاری برای سینما پدیدار شد و به دنبال آن هزاران تئاتر ساخته و تولید شد. درایالاتمتحده، این تئاترها به عنواننیکلدوتزمشهور شد، زیرا نوعاً به اندازه یکنیکل (یا 5 سنت) ارزش داشت.
شهرت سینما تصاویر متحرک را به بزرگترین صنعت تبدیلکرد،نمایش. عنصر دیدن سینما به ترجمه نیازندارد، چرا کهتصاویر متحرکیک قدرت جهانی در ارتباط دارد. در نتیجه، فیلم های مشهور جذابیت جهانی دارند، مخصوصاً با اضافه شدندوبلاژیا ترجمه زیرنویس ها برای مرتبط کردندیالوگ ها بسیار مشهور شده است. معمولاًبازیگرانسینما بسیارمشهورمی شوند و قیمت های بسیار زیادی رابرای اجرای یک نمایش دریافت می کنند، به عنوان مثال در سال1917م،چارلیچاپلیندرآمدی معادل 1 میلیون دلار در سال را داشت.
قیمت گرفتنبازیگران مشهور، با وجود این هزینه ها به پیشرفت های تکنیکی مرتبط می باشد، کهمحصولات سینما را تحت حمایتاستودیوی فیلممتمرکز می کند.
در ایالاتمتحده، بیشتر این صنعت درهالیوودبه مرکزیت می رسد. مراکز دیگری نیزدر جاهای مختلف دنیا وجود دارد. به علاوه، پیشرفت ها در فیلم های قابل تهیه، تعدادمراکز مستقل فیلم سازی را افزایش داد.
با تکنولوژی مدرن، تکنیک هایضبط دیجیتالیدر بخش های ویدئویی یا صوتی وتصویری تصاویر متحرک فراهم شده اند. این یک پیشرفت تحصیلی خارج از صنعت فیلم سازیاست.
جایگاه فیلم
در ابتدا، یک فیلم به صورت معمول در یکسینما تئاتربه تماشاگران نشان داده می شد. نوعاً، یک فیلم، یک نمایش شکل داده شده است. «فیلم اصلی» معمولاً خیلی بیشتر از60دقیقه می باشد (که حدود 120-90 دقیقه به طور معمول است، و تعداد کمی که حتی به 4ساعت هم و یا بیشتر می رسدفیلم هندی).
قبل از نمایش فیلم، کمیتبلیغمی شد. به طور تاریخی، فیلم اصلی هروقت اکران می شد قبل از نمایش آن یکفیلم خبریو یا یکفیلم کوتاهنشان می دادند، مخصوصاًانیمیشن.
امروزه، قبل از فیلم اصلیپیش پردهنشان داده می شود.
به طورکلی، تمام فیلم ها برای اکران در سینما ساخته می شوند. تولیدتلویزیونباعث شد که تعداد زیادی از تماشاگران، بعد از مدت کوتاهی که فیلم در سینما اکران شدآنها را از طریق تلویزیون ببینند. صنعت ضبط و کپی برداری مصرف کنندگان را قادر ساختتا فیلم ها را اجاره یا از روی آنها کپی برداری کنند؛نوار ویدئویادی وی دی (و یا فرمت های دیگری مثلدیسک لیزری
فیلم عکاسی
