اخبار گوناگون امروز

به همت محققان ايراني انجام شد؛

استفاده امواج با عمق نفوذ بيشتر در بافت زنده براي دارورساني

خبرگزاري فارس: پژوهشگران ايراني با همكاري پژوهشگران كانادايي به سامانه‌ نوين آزادسازي دارو در روش پرتودرماني به كمك پرتوهاي غير مضر دست يافتند.

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از ستاد توسعه فناوري نانو، فرحناز نورمحمديان، دانشيار شيمي آلي پژوهشكده‌ي علوم و فناوري رنگ گفت: آزادسازي دارو در محل آسيب‌ديده، به‌ويژه در مواردي كه داروها داراي اثرات جانبي زيادي هستند و يا به درمان موثرتري نياز باشد، بسيار مورد توجه بوده‌است. براي مثال يكي از روش‌هاي متداول در درمان بيماري سرطان پوست، اعمال دارو بر پوست و تابش امواج ماوراء بنفش براي آزادسازي دارو است. يكي از مضرات مهم اين روش، لزوم استفاده از امواج ماوراء بنفش است كه خود به عنوان يكي از پرتوهاي سرطان‌زا و آسيب‌رسان مطرح است.

وي افزود: در اين پروژه، به بررسي امكان استفاده از امواج بي‌خطر مادون قرمز نزديك در محدوده‌ي طول موج 980 نانومتر در فرايند دارورساني به‌روش پرتودرماني، پرداختيم. از آنجا كه اين امواج، انرژي لازم براي انجام واكنش‌هاي آزادسازي نوري را ندارند، تلاش ما بر اين بود كه با استفاده از نانوذرات ويژه، امواج ناحيه‌ بي‌خطر مادون قرمز نزديك را در سطح مولكولي به امواج پرانرژي ماوراء بنفش تبديل كنيم. زيرا تنها در اين صورت است كه اين امواج در سطح مولكولي باعث انجام واكنش و آزادسازي دارو در محل دقيق با مقدار معين، مي‌شوند.

نورمحمديان تصريح كرد: ما توانستيم تركيباتي بر پايه‌ي دي كربوكسي متوكسي بنزوئين را سنتز و به نانوذرات لانتانيدي متصل كنيم. سپس نور ليزري را با طول موج 980 نانومتر به آنها بتابانيم و واكنش فتوشيميايي و آزاد شدن جزء مورد نظر را بررسي كنيم. نتايج اسپكتروسكوپي نشان دادند كه سرعت آزاد شدن جزء آزادشونده، در دو حالت تابش امواج ماوراء بنفش بدون نانوذرات و همچنين تابش نور بي خطر و پر نفوذ مادون قرمز نزديك، يكسان بوده و سامانه طراحي شده كاملا كارآمد و مؤثر است.

اين محققان براي دستيابي به اهداف مطرح شده، ماده بي‌رنگي ساخته‌اند كه توانايي اتصال به دارو را دارد، به تابش نور ماوراء بنفش پاسخ مي‌دهد، بخش دارويي آن از ماده جدا شده و به فرم موثر تبديل مي‌شود.

اين ماده بي‌رنگ حداكثر حساسيت به نور را دارد و احتياج به تابش زيادي ندارد، توانايي اتصال به نانوذرات را دارد و پس از جدا شدن دارو، اين ماده به صورت رنگي و قابل دفع تبديل مي‌شود و از ميزان داروي آزاد شده مطلع مي‌شويم.

مجري اين طرح مهم‌ترين مزيت اين پژوهش را استفاده از امواج بي‌خطر با عمق نفوذ بيشتر در بافت زنده براي دارورساني در محل، عنوان كرد.

جزئيات اين پژوهش كه با همكاري كارل جان كارلينگ، جان كريستوفر باير و نيل برندا از كشور كانادا انجام شده‌است، در مجله‌ Angewandte Chemie International Edition (جلد 49، صفحات 3785-3782، سال 2010) منتشر شده‌است.
انتهاي پيام/ع