پاسخ به:اخبار روز
پنج شنبه 1 اردیبهشت 1390 1:03 PM
اول ارديبهشت، روز بزرگداشت سعدي؛ نابغهاي که از عاليترين آبشخورهاي فرهنگي ايراني - اسلامي سيراب شد و والاترين يادگاران را در عالم معرفت و انسانيت به بشريت پيشکش کرد. ابو محـمد مشرف الدين (شرف الدين) مصلح بن عـبدالله بن شرف الدين شيرازي، مـلـقب به ملـک الکـلام و افصح المتکـلمين بي شک يکي از بزرگـترين شاعـران ايران است کـه بـعـد از فردوسي آسمان ادب فارسي را به نور خـيره کننده خـود روشن ساخـت. اين روشني با چـنان نيرويي هـمراه بود که هـنوز پـس از گـذشت هـفت قـرن تمام از تاثـير آن کـاسته نشده و اين اثـر پارسي هـنوز پابرجـا و استوار است. از احـوال شاعـر در ابتداي زندگـيش اطـلاعي در دست نـيست، اما آنچـه مسلم است، دانش وسيعـي اندوخـته بود. در حدود سال 606 هـجـري در شهـر شيراز در خـانداني کـه هـمه از عالمان دين بودند، چـشم به جـهان گـشود. مقـدمات عـلوم ادبي و شرعـي را در شيراز آموخت و سپس در حدود سال 620 براي اتمام تحـصيلات به بغـداد رفت و در مدرسه نظاميه آن شهـر به تحـصيل پـرداخت. بعـد از اين سفـر، سعـدي به حـجاز، شام، لبـنان و روم رفته چـنان کـه در اين ابـيات مشخص است: در اقصاي عـالم بگـشتم بسي به سر بردم ايام با هـر کسي تمتع به هـر گوشه اي يافتم ز هـر خرمني خوشه اي يافتم سفـري کـه سعـدي در حـدود سال 620 آغـاز کرده بود، مقارن سال 655 با بازگـشت به شيراز پايان گـرفت و از آن پس زندگـي را به آزادگـي و ارشاد و خـدمت خـلق گـردانـيد. سـعـدي عـمر خـود را به سرودن غـزل ها و قـصايد و تاليفات رسالات مختـلف و وعـظ سعـدي، هـم در شعـر و هـم در نـثر، سخـن فارسي را به کمال رسانده است و از ميان آثـار منظوم او، گـذشته از غـزليات و قصايد مثـنوي مشهـوري که به سعـدي نامه و بوستان شهـرت دارد، اين منظومه در اخـلاق و تربـيت و وعـظ است و در ده باب تـنظيم شده است: 1 - عـدل 2 - احـسان 3 - عـشق - 4 - تواضع 5 - رضا 6 - ذکـر 7 - تربـيت 8 - شکـر 9 - توبه 10 - مناجات و ختم کتاب. مهـمترين اثـر سعـدي در نثـر، کتاب گـلستان است که داراي يک ديباچـه و هـشت باب است: سيرت پادشاهـان، اخلاق درويشان، فضيلت و قناعـت، فوايد خـاموشي، عـشق و جـواني، ضعـف و پـيري، تأثـير تربـيت و آداب صحـبت. درگذشت سعـدي: وفات سعـدي را در مآخـذ گـوناگـون به سال هاي " 695 - 694 " و " 691 - 690 " سعدي از نگاه اروپاييان: از حدود 300 سال پيش که خاورشناسان اروپايي با ادبيات مشرق زمين آشنا
مي گـذراند. در اين دوره يک بار نـيز سفري به مکـه کرد و از راه تـبريز به شيراز بازگـشت. نکـته مهـم در زندگي سعـدي اين است که در زمان زندگـي اش شهـرت و اعـتبار خاصي گـرفت و سخـنانش مورد استـقبال شاعـران هـم عصرش قرار گرفت. سعـدي هـمچـنان به اندوختن و سرودن روزگـار مي گـذرانيد و عـمر پـربار خـود را بدين گـونه سپـري
مي کـرد اما اين بزرگ هـمواره سعـي و تلاش خـود را کافـي ندانست.
نوشته اند. آرامگاه شيخ مشرف الدين بن مصلح الدين سعدي شيرازي در 4 کيلومتري شمال شرقي شيراز، در دامنه کوه فهندژ، در انتهاي خيابان بوستان و در مجاورت باغ دلگشا واقع شده است. اين مکان در ابتدا خانقاه شيخ بوده که وي اواخر عمر خود را در آنجا مي گذرانيده و سپس در همان جا مدفون گرديده است.
شده اند با اشتياق فراوان به ترجمه اين آثار
پرداخته اند. از جمله اين آثار کتاب گلستان سعدي است. «گارسين دتاسي» خاورشناس غربي مي گويد: «سعدي از مهمترين نويسندگان ايراني است که نزد عموم مردم اروپا شهرت دارد.» بد نيست بدانيم که «ويکتور هوگو» نويسنده مشهور فرانسوي يکي از نويسندگان اروپايي است که از داستان هاي سعدي تأثير پذيرفته است.
