تاریخ تحلیلی اسلام

تصمیم سران قریش براى‏دیدار با ابو طالب  

بزرگان قریش نخستین اقدامى که بنظرشان عاقلانه‏تر ازاقدامات دیگر رسید تا در مورد جلوگیرى از تبلیغات رسول‏خدا(ص)بدان دست زنند این بود که تصمیم گرفتند نزدابو طالب رفته و از او بخواهند بهر نحو که مى‏تواند و خود مصلحت‏مى‏داند جلوى تبلیغات آنحضرت را بگیرد و این کار را به جهاتى‏عاقلانه‏تر از اقدامات حاد دیگرى تشخیص دادند:
1- از این جهت که ابو طالب بزرگ قبیله بنى هاشم بود و درمیان قبائل قریش و مردم مکه نیز شخصیت و احترام زیادى‏داشت و مى‏خواستند از این طریق منتى هم بر او گذارده باشند واز این احترام و شخصیت‏به نفع خود نیز استفاده کرده باشند و ازاین رو در یکى از این دیدارها هنگامیکه نزد ابو طالب آمدند چنین‏گفتند:
«یا ابا طالب ان لک سنا و شرفا و منزلة فینا،و انا قد استنهیناک من ابن اخیک فلم تنهه عنا،و انا و الله لا نصبر على هذا من شتم آبائنا و تسفیه احلامنا و عیب‏آلهتنا حتى تکفه عنا او ننازله و ایاک فی ذلک...» (1) .
اى ابو طالب تو در میان ما از نظر سن مقامى والا دارى وشرافت و منزلتى بس بزرگ دارى و ما یکبار درباره برادر زاده‏ات‏بنزد تو آمده و از تو خواستیم که جلوى او را بگیرى ولى تو این کاررا نکردى،و ما بخدا سوگند نمى‏توانیم دشنام بپدران و نسبت‏بى‏خردى به بزرگانمان و عیب جوئى خدایانمان را تحمل کنیم‏مگر آنکه خودت جلوى او را بگیرى یا ما به جنگ تو برخاسته وبا تو کارزار مى‏کنیم!!
2- جناب ابو طالب با اینکه طبق روایات معتبره و نظر صحیح‏اهل تحقیق،به رسولخدا(ص) ایمان آورده بود و از شرک وبت پرستى بیزار و مبرا بود،اما بخاطر آنکه بتواند از عهده حمایت‏و پشتیبانى رسول خدا(ص)در برابر مشرکان بخوبى برآید،ایمان‏خود را اظهار نمى‏کرد و در نزد آنها چنان وانمود مى‏کرد که درسلک آنها زندگى مى‏کند و به عقیده و آئین آنها روزگارمى‏گذراند و به اصطلاح تقیه مى‏کرد و به این مطلبى است که‏گذشته از روایات بسیارى که در این باره رسیده است و قصائد وسخنان خود ابو طالب که در طرفدارى از رسول خدا و دین الهى او سروده و در کتابهاى معتبر تاریخى اهل سنت آمده بهترین گواه براین مطلب است-بشرحى که انشاء الله تعالى در جاى خود خواهدآمد-.
از اینرو مشرکان قریش،ابو طالب را از خود مى‏دانستند و اگرسخنى مى‏گفت مى‏پذیرفتند چون او را از پیروان رسول خدا(ص) بحساب نمى‏آوردند...
---------------------------------------
1- سیره ابن هشام ج 1 ص 265.