ملک سلیمان

محمد بن كعب گفت : لشگر سليمان عليه السلام صد فرسنگ بود. بيست و پنج فرسنگ آدميان را بودند و بيست و پنج فرسنگ جنيان و بيست و پنج فرسنگ (وحس و بيست و پنج فرسنگ ) مرغان و از براى وى بساطى ساخته بودند از زر و ابريشم يك فرسنگ در يك فرسنگ و او را سريرى بود زرين در ميان بساط نهادندى و سه هزار كرسى سيمين و زرين پيرامن آن بنهادندى . پيغمبران بر كرسيهاى زرين نشستندى عالمان بركرسيهاى سيمين گرد بر گرد ايشان آدميان و در پس ايشان جنيان (در پس جنيان و حوش و) از بالاى سر ايشان مرغان پر زدندى باد را امر كردى تا شادروان ⁽⁴³⁵⁾برداشتى بامداد يك ماهه راه ببردى و شبانگاه باز آوردى كه : عدوها شهر و رواحها شهر ⁽⁴³⁶⁾ باد را زهره ⁽⁴³⁷⁾ دم زدن نه غبار را ياراى بر خاستن نه ميغ ⁽⁴³⁸⁾ را قوت ترفع ⁽⁴³⁹⁾ و تصاعد ⁽⁴⁴⁰⁾ نه آفتاب را فرمان گرم تافتن نه جمله طيور بر بالاى شادروان او پر در پر زده و هر يكى را جايى معين كرده . روزى مى گذشت به وادى نمل رسيد. مورچه اى كه رئيس و پيشواى مورچگان بود به بالاى بلندى بر آمد و آواز داد به مورچگان كه در خانه هاى
خود رويد تا سليمان و لشگرش شما را نكشند و در زير پاى نيارند و ايشان را از شما خبر نباشد: قالت نملة يا ايها النمل ادخلوا مساكنكم لا يحطمنكم سليمان و جنوده و هم لا يشعرون ⁽⁴⁴¹⁾ باد سخنش را به گوش سليمان رسانيد سليمان از گفتار وى بخنديد كس فرستاد و وى را بخواند و گفت اين سخن چرا گفتى ؟ گفت : من مهترم بر مهتران نصيحت رعايا واجب باشد و من عذر شما بخواستم و گفتم : و هم لا يشعرون و گفته اند كه آن مورچه گفت : كه من حطم ⁽⁴⁴²⁾ نفس نخواستم حطم دل خواستم ترسيدم كه دلهاى ايشان گرفته گردد به نظر در ملك تو و از تسبيحى كه ايشان راست باز مانند. سليمان گفت : عظنى . مرا وعظى گوى . گفت : دانى كه چرا پدرت را دواوود خواندند؟ گفت : بگوى . گفت : لانه داوى جرحه فود. مداومت جراحت خود كرد مودود و دوست داشته شد. گفت : دانى كه چرا باد را در فرمان تو كردند؟ گفت : بگوى . گفت تا بدانى كه ملك تو ملك همه دنيا بر باد است و هر چه بناى او بر باد بود، پايدار نبود. سليمان گفت : بار خدايا! مرا الهام ده تا شكر نعمت تو كنم آن نعمتى كه بر من كرم كردى و بر پدر و مادر من .⁽⁴⁴³⁾ و تفقد الطير فقال ما لى لا ارى الهدهد ⁽⁴⁴⁴⁾ روزى سليمان بر تخت تكيه داده بود و شادروان مى گذشت فرجه اى در ميان ظلال اجنحه طيور پديد آمد⁽⁴⁴⁵⁾ آفتاب از آن فرجه روشنى فروگذشت سليمان برنگريست جاى هدهد خالى ديد. (هدهد) گفت : يك ساعت به هوا در روم و در طول عرض دنيا نگرم در هوا رفت و از راست و چپ نگريست بوستانى ديد از آن بلقيس به آن بوستان رفت هدهدى ديگر را ديد. آن هدهد از وى پرسيد كه از كجا مى آيى ؟ گفت : از شام با سليمان بودم . گفت سليمان كيست ؟ گفت : پادشاه جن و انس و وحوش و طيور. تو از كجايى كه سليمان را نشناسى ؟ گفت : از اين ولايت گفت : پادشاه اين ولايت كيست ؟ گفت : زنى نام وى بلقيس او را ملكى عظيم است . دوازده هزار قايد ⁽⁴⁴⁶⁾ دارد و هر قايدى هزار سوار. اگر خواهى بيا و ملك او را بنگر هدهد برفت و ملك و پادشاهى و خدم و حشم بلقيس را بديد و بازگشت . سليمان چون وى را طلب كرد، نيافت . گفت : لاعذبنه عذابا شديدا او لاذبحنه او لياتينى بسلطان مبين ⁽⁴⁴⁷⁾ عقاب ! وى را طلب كن عقاب هوا گرفت هدهد را ديد كه از جانب يمن يم آيد. عقاب خواست كه چنگال به وى زند. زنهار خواست عقاب گفت : مگر از تهديد وعيد ⁽⁴⁴⁸⁾ سليمان خبر ندارى و از عقاب ⁽⁴⁴⁹⁾ او نمى ترسى ؟ گفت : سليمان چه فرمود؟ عقاب گفت كه سليمان فرمود كه عذاب سختش كنم يا بكشم يا حجتى ⁽⁴⁵⁰⁾ روشن بياورد گفت : باكى نيست حجتى روشن دارم و با وجودى كه روشن حجتى داشت مى ترسيد و مى لرزيد⁽⁴⁵¹⁾
هدهد را پيش سليمان بردند پر در پاى انداخته به تواضع و مذلت سليمان دست دراز كرد و سرش گرفت و پيش خود كشيد و بانگ بر وى زد كه كجا بودى ؟ من امروز تو را عذابى كنم كه هيچ مرغى را نكرده باشم .
هدهد گفت : يا نبى الله ! عاجزوار پيش تو آمده ام و بر خاك مذلت افتاده خوار ايستاده ام . حكم تو راست . بيت :