وضعيت اندامي

نشستن:                                                         

افرادي كه ولو و تن پرورانه مي نشنيند را مي شناسيد؟ آنها پـاهـايـشـان را باز نموده ودستهايشان به پشت صندلي مجاور مي اندازد و به همه اعلام مي كنند كه در در آنجا حضور دارند و تمام مكان را به اشغال خود در آورده اند.

پاها بروي هم در ناحيه ران:                                                

اين يك نمونه از حركات مردانه مي بـاشـد كـه ضـمنـا در زناني كه شلوار به پا ميـكنند ديـده ميشود. اين وضع و برخورد، خيره سري و لجاجت را ميرساند. و مفهومش اين است كه: "مـن عقيده ام را تغيير نخواهم داد پس به خودتان زحمت ندهيد".

در آغوش گرفتن پاها:                                                   

زنها بيشتر اين عمل را انجام مي دهند. اغـلـب اوقـات بـه روي صندلي و يا نيمكت مي نشينند و خودشان را مثل يك توپ فشرده، جمع و حلقه كرده و پاهايشان را در آغوش مي گيرند. هر چند كه اين رفتار خود-شيفته ايـنطور بنظر مي آيد كه زن خود را بداخل ميكشاند اما او در واقع بدنبال يك ملاقات و رويارويي رمانتيك است.

روي لبه صندلي:                                                    

هرگاه فردي روي لبه دسته صندلي بنشيند شما مي توانيد اينگونه برداشت كنيد كه فرد گوش به زنگ، مـصـمـم و مشتاق به درمـيـان گـذاشـتـن عـقـايـد و احساسات خود ميباشد. هر چند كه با عقايد شما كاملا در مغايرت باشند.

قلاب كردن زانو ها:                                        

هنگامي كه فردي بجلـو خـم شده و زانـوها را قلاب مي كـنـد ايـن علامت هـشـدار دهـنـده اي بـراي شـما مـي بـاشـد كه ســريع تر صحبت كنيد. شنونده درآستانه پريدن از جاي خود ورفتن است.

صاف نشستن:                               

مصمم، مصر و با پشتكار پيام افرادي است كه اينگونه مي نـشـيـنـنـد. رسيدن به ظاهرشان برايشان اهميت دارد و حاظر هستند همه چيز را بـمنظور رسيدن به اهدافشان قرباني كنند.

خم شدن به عقب:                                            

آنان به صندلي-كج كن ها نيز مشهور ميباشند. اين افراد ماجراجو و شيطنت كار هستند و ميل به ريسك كردن دارند.مانند واژگون شدن از عقب كه برخي اوقات نيز روي ميدهد.

خم شدن به جلو:                                     

نشستن در اين وضع نشانه علاقه وافر شنونده ميباشد. مي گويد: "توجه من به شماست". وقتي اين اتفاق ميافتد گوينده معمولا به عقب خم ميشود كه بيانگر آن است كه گوينده مسلط بر كارش ميباشد.

بجلو خميده شدن:                                            

هنگامي كه فرد روي صندلي به جـلو خـميـده شـده بـاشـد ممكن است معذب بنظر آيد. اما عكس آن صادق مي باشد. اين حالت غير رسمي و خودماني بيانگر اعتماد بنفس در تمام عرصه هاي اجتماعي ميباشد.

هر دو پا بروي زمين:                                       

 افرادي كه اينگونه مي نشينند، واقع بـيـن، مـستقل، عمل گرا و منظم هستند.آنها مايلند شما آگاه باشيد كه وضعيت را تحت كنترل خود دارند. پيام اين گروه چنين است: " اطراف من مراقب حركاتت باش، من جدي هستم."

ميان دو پا قرار دادن صندلي:                              

 چرخـانـدن صـنـدلـي و نـشستن روي آن همچون سوار شدن بروي اسب يك نمونه مشخص از رفتار مردانه است. نـشانگر يك فرد حكم كننده و سلطه جو ميباشد. وقـتي كه يك زن اين ژست را بخود ميگيرد ميگويد: "ميخواهم مانند مردان باشم".

راست قامت ايستادن:                                          

 حالت ايستادن افراشته ميگويد شما انسان با اعتماد بنفس، صادق و موفقي هستيد. حتـي اگـر كـوتـاه قـد باشيد، گرفتن يك ژست مطمئن وبي پروا شما را پر ابهت نشان خواهد داد.

گامهاي كوتاه-بلند:                                    

استفاده از تمام طول پا در هنگام راه رفتن، گامهاي بلند برداشتن و كمر را راست و سر را بالا نگاه داشتن بيانگر يك حالت مطمئن و با صراحت مي باشد. برعكس گام هاي ريز و با شانه هاي قوز كرده فرد را ترسو و آسيب پذير مينمايد.

احوال پرسي دوستانه:                                           

 با اندك بالا آوردن ابرو زمانيكـه بـراي نـخستين بار شخصي را ملاقات مي كنيد، شما را علاقه مند، با نشاط و هوشيار مي نمايد.

رويارويي نزديك:                                              

هر فردي مجاز و نيازمند مقدار معيني حـريـم شـخـصـي در پـيـرامـون خودش ميباشد. معمولا آن حريم شخصي 180-90 سانتيمتري شمـا امـتـداد مـي يـابد. محدوده صميمي و خودماني 50 سانتيمتر امتداد دارد. زمانيكه فردي خيلي نزديك بجلو مي آيد منجر به مزاحمت و ناراحتي مي گـردد. اين يـك عـمل تـجاوز كارانه مي باشد كه مرزها و حدود ديگران را رعايت نكرده و احترامي براي آنها قائل نمي باشد. اين طرز رفتار مي تواند سبـب گـردد يـك فـرد مـنـفعـل و بي اراده، احساس آسيب پذيري كرده و حالت تدافعي بخود گيرد. تا زماني كه از شما در خواست نشده عقب بمانيد.

بي رغبتي:                                              

 اگر ميخواهيد برتر از ديگران جلوه كنيد، پشت به ديوار تكيه زده و دست به سينه بايستيد. پيام روشن است: "مزاحم نشويد."

گرفتن گردن:                                           

 هنگاميكـه دسـت بـطرف بالا تاب خورده و خودش را به پشت گردن قلاب مي كند نشانه خشم مي باشد. در دوران بدوي اين ژست به ضربت سختي بر سر فرد مقابل منجر مي گشت. اما در جامعه متمدن ميبايد از اين عمل اجتنـاب ورزيـد. افراديكه زبان بدن را متوجه ميشوند از توانمندي اين عمل آگاه هستند.

بي قراري(وول خوردن):                                       

در موقعيت اجـتمـاعي هرگاه با پول خرد داخل جيبتان بازي كنيد و صداي جيرينگ جيرينگ آن را درآورده يا با موها و يا لباستان كلنجار رويـد، علامت واضحي است كه شما عصبي، بي قرار و هيجان زده مي بـاشـيـد. بـراي گـذاشتن تاثير خوب بروي ديگران سعي كنيد اين حركات تهييج آميز و بيتاب گونه را درخود فرو نشانيد.

كشيدن شلوار:                                         

اين عمل در مردان بيش از زنان انجام ميشود. چون مردها هستند كه اغلب اوقات شلوار بتن مي كنند. پارچه شلوار يك پا به نشانه نـابـاوري بـه بــالا كشيده ميشود. مانند اين ميماند كه پايش را روي يك چيز ناخوشايند گـذاشـته و ميكوشد آن را از روي شلوارش بتكاند.

به ديوار تكيه زدن:                                            

زمانيكه شما به ديوار و يا درب ورودي با آرامش خاطر بسيار، تـكيه مي دهيد، به ديگران مي گوييد كه بمانند. اين روشـي اسـت براي طولاني كردن گفتگو خصوصا وقتي كه در موقعيتهاي اجتماعي قرار داريد.

ارتباط نزديك:                                                                               دو فرديكه با هم گفتگو كرده و همديگر را در يك جايگاه و همسو مييابند، انس و علاقه متقابل را نمايان ميكند. افراديكه براي مدت زمان مديدي با يكديگر بوده اند حركات يكديگر را تـقـلـيـد و تـكرار كـرده و حـتـي كلمات و الفاظ يكساني را همزمان بيان ميكنند.

نزاع:                               

هنگامي است كه دو فرد رو در روي هم، اما برخـلاف مـورد قـبلـي مي ايستند كه بيانگر خشونت و  تند خويي شديد ميباشد. در شرايط عادي هر دو فرد در هنگام صحبت كردن اندكي از يكديگر فاصله ميگرند. امـا هرگاه بخواهند با يكديگر زورآزمايي و نزاع كنند خود را در حالت بيني به بيني قرار ميدهند كه تقابل بسيار خطرناكي است.

تعظيم كردن:                                        

 اين ژست اداي احترام دنياي كهن،ديگر كاربردي جـز در محافل ديپلماتيك و موقعيت هاي رسمي ندارد. هر چند كه در زمانهاي گذشته بـعنوان اداي احـترام و درود فرستاندن متعارف بكار مي رفته است، اما اكنـون در اغـلـب اوقـات تـوسـط هـنرمـندان و مجريان بروي سن مورد استفاده قرار ميگيرد.