ستاد نمونه استاد نمونه

ستاد نمونه
حاج شيخ هاشم قزويني استاد نمونه و شايد كم نظير، خوش بيان بود، قدرت تفهيم شان بسيار خوب بود، در عين حال خيلي عميق و استادانه درس مي گفتند. من كفايتين و مكاسب را خدمت ايشان خواندم.

قدرت تفهيم

معمولا شاگردان ايشان احساس كسالت نمي كردند. ايشان صبح به مدرسه نواب مي آمد، فضاي تاريكي بود آن جا مي نشست. ابتدا جلد اول كفايه را مي گفت بعد جلد دوم را شروع مي كرد. روش تدريس ايشان چنين بود كه اول مقداري از متن را قرائت مي كردند، بعد از خارج، ماحصل آن متن را تقرير مي كردند و بعد شروع مي كردند به تطبيق خارج با متن. در واقع 3 مرتبه ذهن شاگرد متوجه درس مي شد: يكي در متن، دوم در تدريس كه از خارج بود و سوم در تطبيق متن با خارج. لذا طلبه ها معمولا مطلب را درك مي كردند. كم تر نقطه ابهامي باقي مي ماند و پاي درس ايشان كمتر كسي اشكال مي كرد. استاد رضازاده از كساني بودند كه در درس ايشان خيلي اشكال مي كرد و مرحوم حاج شيخ هاشم گوش مي دادند. از نظر فرهنگ حوزوي هميشه دو مساله از نظر طلبه ها نسبت به استاد مدنظر بوده است: يكي تعليم و ديگري تربيت. هركس از اساتيد در اين دو موفق تر باشد قهراً موقعيتش بهتر و جذبه اش نسبت به طلبه ها بيشتر بوده است مرحوم آيت الله حاج شيخ هاشم قزويني به اتفاق همه، در اين دو بعد سرآمد بودند. اما در بعد تعليم تسلط ايشان بر كتاب هاي درسي مثل كفايه بي نظير بود تمام مطالب كفايه در اختيارشان بود. از طرفي هم داراي قدرت بيان شيوا بودند و مي توانستند مطالب را به راحتي آموزش بدهند. از نظر تربيت هم، آن چه كه مهم است اعتقاد طلبه است. همه طلبه ها ايشان را به عنوان يك شخص متقي و پرهيزگار مي شناختند و ايشان را به عنوان اسطوره تقوا و پرهيزگاري قبول داشتند واين امر به خاطر زهد و بي اعتنايي ايشان به دنيا و حالت تعادلي شان بود. ظرف 30، 40 سال تغييري در زندگي ايشان پيدا نشده بود. ايشان واقعا خودش را حفظ كرده بود.

سرمشق

ايشان داراي قيافه گيرا و جبروت بود. جاذبه اشان واقعا انسان را مي گرفت. در مساله تربيت تعمد داشتند. من يادم هست ايشان در درس كفايه معمولا به مسايل تربيتي مي پرداختند. گاهي ممكن بود يك ربع، 20 دقيقه در مباحث اخلاقي و عقيدتي و يا سير و سلوك صحبت كنند. طلاب هم گوش مي دادند. حرف هاي ايشان را همه مي پذيرفتند و تحت تاثير قرار مي گرفتند. لذا به عقيده شاگردان شان، مرحوم آيت الله حاج شيخ هاشم قزويني هم معلم خوبي بودند و هم مربي خوب. يعني اصلاً سلوك شان، رفتارشان، حرف شان، تدريس شان، اياب و ذهاب شان به مدرسه، سرمشق بود. طلبه ها از ايشان سرمشق مي گرفتند.

ايشان براي پرورش طلبه ها و تدريس در حوزه احساس وظيفه كرده بودند. به اين وظيفه ايشان خوب قيام كردند. علي رغم سن شان مقيد بودند در هواي سرد زمستان، در يخ و برف يا در هواي گرم تابستان، درس شان تعطيل نشود و كسي گمان نمي كرد كه ايشان درصدد تبليغ از خودش هست.

ان شاءالله خداوند روح ايشان را عالي است و بر علو درجاتشان بيافزايد و به ماها هم توفيق تبعيت و پيروي از اخلاق و رفتار و سيره و روش ايشان را عنايت كند.

علي سيفي
کیهان