خداوند گریه کرد
زمانی که بنده اش
آنی که اشرف مخلوقات خواندش و دردانه جهان هستی شد
اینچنین کبر و غرور سر تا پای وجودش را گرفت

خداوند گریه کرد
زمانی که بنده ای که خدا آفریننده آن بود بر بنده دیگرش ستم و دشمنی کرد

خداوند گریه کرد
زمانی  که بنده ای از بندگانش دل بنده ای دیگر را شکست

خداوند گریه کرد
زمانی  که آنچه می پنداشت، شد آنچه که هست

خداوند گریه کرد
زمانی که دید این بنده همان بنده ای است که خاکش را ساخت
و
اینک بر سر خاک و مال، جنگ و خونریزی است

خداوند گریه کرد
زمانی که وجودی بی ارزش را با روح خداوندی زنده کرد
ولی اکنون همان بنده ارزش روح خداوندی را با وابستگی به هیچ های زمین فراموش کرده است

خداوند گریه کرد
زمانی که این پیکر پُر از روح را سرتاسر پُر از مهر خداوندی کرد
ولی هم اکنون هر آنچه مهر می نامندش به هوس می رود.

خداوند گریه کرد
زمانی که دید مهر داده بودم برای آرامش،
دل داده بودم برای سپردن
گل برای هدیه
ولی اکنون همه چیز
ریا و تزویر و دروغ

خداوند گریه کرد
زمانی که گفته بود با هم باشید، به هم مهر بورزید و از آن لبریز شوید
از آنچه در جهان به شما دادم برای رسیدن به اصل خود استفاده کنید
ولی همه چیز ساختگی شد و ساختگی

خداوند گریه کرد
زمانی که در آنگاه که به ما داده بود تا در حضورش بنشینیم و درد دل کنیم
و فیض مهربازی با خدا را ببریم
رفتیم و چه ناپاک سپری کردیم

خداوند گریه کرد
زمانی که دید بر مهر مادری، بی احترامی شد

خداوند گریه کرد
زمانی که دید 2 برادر برای هم نقشه می کشند
که چگونه فریب دهند تا به مال و اندوخته ناپاک خود بیافزایند

خداوند گریه کرد
زمانی که به گل و پروانه، آب و خاک آنگونه که او می خواست نگاه نکردیم

خداوند گریه کرد
زمانی که دید از هوش و پندارمان چگونه استفاده کردیم و برای آنچه خوب است یا بد است
و مفهوم آن مطلق و ثابت است
مقلد مشابهان خود شدیم
و ازآنچه او به ما داده بود
عقل=استدلال
استفاده نکردیم.

خداوند گریه کرد
زمانی که او را به جای اینکه در محیط ببینیم در پول و بانک و مال و ثروت می دیدیم
چرا که در نبود اینها او را صدا می کردیم و
اگر مشکلی از نبود آنها نداشتیم حتی نامش را به لب نمی آوردیم.

خداوند چه صبری دارد!
اگر روزی از توقعات خود از ما پرسشی کند،
به راستی ما چه می گوییم؟

هدایا به بخشش و مهربانی ات بر ما داوری کن، نه به عدالت