فرقه ی واقفیه

واقفيان باوجود اشتراک درقائمیت امام هفتم به چهاردسته : معتقدين به غيبت ؛معتقدين به رجعت ؛معتقدين به غيبتپس ازرجعت و  لاادريون  تقسیم شدند.

واقفیان فرقه ای منحرف در تاریخ فرق شیعه هستند که امام موسی کاظم(ع) را امام آخرین و تنها رهایی بخش زمین می دانند. واقفيان در خصوص حیات و وفات امام هفتم و مسأله امامت پس از او سخنان گوناگونى اظهار می داشتندکه در چهار دسته تقسيم بندى می شوند.

در میان اين چهار دسته كه عبارتست از: معتقدين به غيبت؛ معتقدين به رجعت؛ معتقدين به غيبت پس از رجعت و لاادريون دسته سوم خود به چند شعبه تقسیم می شوند که به بیان پاره ای از اعتقادات آنها خواهیم پرداخت.

معتقدين به غيبت؛ اين گروه معتقد بودند امام هفتم(ع) از دنيا نرفته بلكه زنده است و از ديدگان مردم غائب گرديده و تا روزى كه قيام كند در غيبت به سر خواهد برد. اين گروه نيز در بين خود درباره چگونگى غيبت و مسأله امامت شيعيان دچار اختلاف شدند.

يك گروه مىگفتند موسى بن جعفر(ع) زنده است، از دنيا نرفته و نخواهد رفت تا اين كه همه شرق و غرب زمين را تحت سيطره خود درآورد و عدل و داد را بر آنها حكمفرما سازد و او همان مهدى و قائم آل محمد است. آنان مىپنداشتند كه حضرت مخفيانه، به گونهاى كه كسى وى را نديد از زندان خارج گرديد و سپس از ديدگان مردم غائب گشته و پنهان شد امّا سلطان و درباريان ادعا كردند كه او در گذشته و مردم را به توهم انداختند.

آنها به روايت جعلی استناد مىكردند كه امام صادق(ع) فرموده بود: او مهدى قائم امت است و حتى اگر سر بريدهاش را از فراز كوه به پائين بياندازند نبايد باور كرد زيرا او قيام كننده اهل بيت است .

گروه ديگر عقيده داشتند كه وى حتى زندانى هم نشد بلكه در همان ايام غائب گرديد و هم اكنون زنده است و مهدى موعود و قائم آل محمد اوست. به عقيده آنان موسى بن جعفر(ع) به هنگام غيبتش يكى از اصحابش به نام محمد بن بشير را جانشين خود در كارهايش قرار داد و او را وصى خود نموده و انگشتريش را به وى بخشيد و آن چه را مردم بدان احتياج پيدا مىكنند به محمّد بن بشير آموخت و كارها را به او واگذار كرد.

محمد بن بشير هم به جاى خود در هنگام مرگش، پسرش سميع بن محمد را معرفى كرد و او پيشواى مردم بود و سپس هر كس را كه سميع معرفى كند پيشوا خواهد بود و اين وضعيت همچنان ادامه خواهد داشت تا موسى بن جعفر(ع) ظهور نمايد و قيام كند .

منابع:

1- فرق الشيعه، حسن بن موسي نوبختى، ص 80؛ مقالات الاسلاميين واختلاف المصلين، ابوالحسن اشعرى، ص 89.