عاشورائیان

سر و دست و پا را در راه جانان داد
با هم به جبهه اعزام شديد و همرزم بوديم، يك روز در حين عمليات بوديم كه يك تركش به بازوي من اصابت كرد، محمدعلي خيلي زيبا به من گفت: «نعمت يك علامت كوچك را با خود بردي ولي اي كاش انسان در اين راه علامت بزرگتري نصيبش شود، يا سر بدهد يا دست و پايش را.» در نهايت هم او، هم سر، هم دست و هم پايش را در عمليات كربلاي پنج در كربلاي شلمچه داد و صاحب نعمت بزرگي كه آرزو داشت شد و كربلايي شد.
به روايت پسر عموي شهيد محمدعلي عرب موذن
محمدعلي در سال 1343 در يك خانواده مذهبي و متدين در شهرستان زاهدان ديده به جهان گشود. تحصيلاتش را تا مقطع فوق ديپلم در رشته ديني عربي به اتمام رساند. در دوران تحصيل كه همزمان شد با اوج مبارزات مردم عليه رژيم ستمشاهي در فعاليت هاي ضد اين رژيم شركت فعال داشت. بعد از اتمام تحصيلات راهي ديار محروم بلوچستان شد و در روستاي پلان چابهار به شغل معلمي پرداخت. از آنجايي كه طعم تلخ دوران ستمشاهي را چشيده و با ايادي ستم در بدو پيروزي انقلاب دست و پنجه نرم كرده بود، براي حفظ دستاوردهاي انقلاب شكوهمند اسلامي لحظه اي آرام نداشت و شراره عشق و علاقه به امام امت و دفاع از ميهن در وجودش شعله مي كشيد و در بين فراگيري علم و دانش از مبارزه غافل نشد و با آغاز هجمه دشمن بعثي به سرزمينش براي اداي وظيفه اسلامي اش، چهار مرتبه به ميادين جنگ نور عليه ظلمت عزيمت كرد تا اينكه در تاريخ( 6/11/1365) در عمليات غرور آفرين «كربلاي پنج» در منطقه شلمچه در سن 22 سالگي به فيض شهادت نايل آمد و پيكر بدون سر و دست و پايش پس از هفت ماه بر دوش خانواده و دوستان و هم محلي هايش تشييع و به خاك سپرده شد.
روحش شاد و راهش پر رهرو باد.