صفات عمومی ویروسها
دوشنبه 9 اسفند 1389 12:00 PM
ویروسها عواملی هستند که واجد یک نوع
اسید نوکلئیکهستند، دارای پوشش پروتئینی در اطراف اسید نوکلئیک هستند. در درون سلولهای زنده با بکار گرفتن ماشین سنتزی سلول میزبان تکثیر پیدا میکنند، اسید نوکلئیک ویروسی را به سایر سلولها منتقل میسازند. چون ویروسها فاقد آنزیمهای لازم برای متابولیسم بوده یا معدودی از آنها را دارا می باشند، لذا برای تکثیر یافتن بایستی از ماشین متابولیکی اول میزبان استفاده نمایند.
این کیفیت از نظر پزشکی جهت پیدا کردن داروهای ضد ویروسی اهمیت دارد. زیرا اکثر داروهایی که تکثیر ویروسها را متوقف میسازند، بر اعمال سلولی نیز اثر میگذارند و از اینرو مصرف آنها از نظر بالینی به خاطر سمی بودن مجاز نیست. ولی وجود
لیپیدهادر سطح خارجی برخی از ویروسها آنها را در برابر حلالهای لیپیدها نظیر
اتر، عوامل امولسیون کننده نظیر املاح صفراوی و
دترجنتها، حساس و آسیبپذیر میسازد.
علم ویروس شناسی در حقیقت ، پس از استفاده از
واکسن آبلهتوسط «
ادوارد بوفنر» در سال 1798 ، تهیه واکسن علیه
بیماری هاریبوسیله «
پاستور» در سال 1884 و انتقال
بیماری موزائیک توتوناز گیاه آلوده به گیاه سالم توسط «
مایر» (1886) آغاز شده است. در سال 1892 ، «
ایوانوسکی» ثابت کرد که عامل مولد بیماری موزائیک توتون از صافیهای بسیار ریز نگهدارنده باکتری عبور میکند، ولی نتوانست به اهمیت مساله پی ببرد. تا اینکه «
بیجرینگ» در سال (1898) دانشمند هلندی که باید او را
پدر ویروس شناسیبه حساب آورد، ادعا کرد که عامل بیماری موزائیک توتون باکتری نیست. «
استنلی» در سال 1935 با استفاده از روشهای جدید خالص کردن
پروتئینها، ویروس را خالص کرد و به پاس این خدمت موفق به دریافت جایزه نوبل شد.
تا اواخر قرن 19 اصطلاح ویروسهایی که از صافی عبور می کنند (پالایهپذیر)، برای مشخص کردن عوامل عفونی که از صافیهای عبور دهنده
باکتریها،
قارچهاو
پروتوزوئرهامیگذرند، اطلاق میشد. چند سال بعد اصطلاح پالایهپذیر حذف شد و کلمه
ویروسبه معنای
سماختصاصا به عوامل عفونی پالایهپذیر غیر قابل روئیت با میکروسکوپ معمولی اطلاق گردید.
طی دهه قرن 20 اغلب دانشمندان عقیده داشتند که ویروسها عوامل عفونی مشخصی هستند که فقط از نظر اندازه با سایر میکروبها تفاوت دارند، ولی به زودی کشف گردید که ویروسها روش خاص خود را برای تولید مثل دارند و ترکیب شیمیایی آنها مشخص میباشد. ابداع
میکروسکوپ الکترونیو پیشرفت در روشهای تجزیهای موجب پیشرفت در شناسایی ساختمان و اختصاصات فیزیولوژیکی ویروسها شد.
میزبان ویروسها عبارت است از گونههایی از میزبان که ویروس بتواند آنها را آلوده سازد. ویروسها فقط در درون گونههای خاصی تکثیر پیدا میکنند و از اینرو آنها را به سه گروه اصلی به نام
ویروسهای جانوری،
ویروسهای باکتریاییو
ویروسهای گیاهیتقسیم میکنند.
برای آلوده شدن سلول میزبان بوسیله ویروس ، سطح خارجی ویروس باید با پذیرنده های اختصاصی سطح سلول میزبان واکنش نشان دهد. در برخی از
باکتریوفاژهانقطه پذیرنده یک نوع ماده شیمیایی دیواره سلول میزبان است و در سایر موارد اجزا ،
تاریا
تاژهاین نقش را به عهده دارد. در ویروسهای جانوری ، نقاط پذیرنده بر روی
غشای سیتوپلاسمیمیزبان قرار گرفته است.
اندازه ویروسها اول بار با روش صاف کردن ، از صافیهای واجد منافذی با قطر معین تخمین زده شده است. امروزه اندازه ویروسها با
اولترا سانتریفوگاسیونو میکروسکوپ الکترونی نیز تعیین میگردد و در بین این روشها میکروسکوپ الکترونی نتایج دقیقتری را ارائه میدهد. گرچه ویروسها از نظر اندازه متفاوت هستند، ولی اکثرا فوقالعاده کوچکتر از باکتریها هستند. قطر ویروسها بین 20 تا 300 نانومتر است.
منشا تکاملی ویروسها شناخته نشده است. تفاوتهای عمدهای بین DNA ویروسها ، RNA ویروسها و ویروسهایی که در طول دورههای مختلف زندگی خود هم از DNA و هم از RNA به عنوان ماده ژنتیکی استفاده میکنند، وجود دارد. احتمالا انواع مختلف ویروسها از نظر منشا تکاملی با یکدیگر تفاوت دارند. خلاصه دو تئوری مطرح در این مورد به شرح ذیل است:
امروزه علیرغم توسعه شرایط اجتماعی ، تکنولوژی و تغییرات محیط زندگی بیماریهای عفونی هنوز در حال گسترش هستند. عوامل عفونی جدید پدیدار میشوند و موارد بروز بیماریهایی که قبلا تصور میشد، تحت کنترل هستند، بار دیگر افزایش یافته است. به همین دلیل بیماریهای ویروس مجددا اهمیت یافتهاند.