گفتی که کی از فراق خواهی جان داد      ای بی خبر از غم من ، امشب، امشب

                                                    ***

             گفتم که به وصل او مرا دسترس است       بختم  یار است  و دلبرم همنفس است

             ننهاده  قدم  به  کوی  او  گفت : برو        ناکرده نظر به روی او گفت بس است

                                                    ***

          آن شوخ که خون من محزون میریخت         هرکس می دید ، اشک گلگون می ریخت

          آگاه نیم  که  با  دل  خسته  چه  کرد        میرفت و ز دست و دامنش خون می ریخت

                                                    ***

          خوش آن که شود روزی من روز وصال           طالع  گردد  مهر  دل افروز  وصال

          تا کی شب هجر و  تا  به کی صحبت غم          کو یار و کجاست، روز نوروز وصال

عاشق ، نام شرفیش آقا محمد، اصلش از خاک اصفهان است ، شاعری صاحب دیوان و از غزل سرایان توانایی ایران محسوب می شود .تخلصش عاشق و تمایل او بیشتر به سرودن غزل و رباعی بوده است ، در غزل ها اشعار عاشقانه ی بسیار خوب دارد ، هر چند شهرت وی زبان زد خاص و عام نیست اما خواندن اشعار او شوق و لذت شگرفی را درذهن پدیدارمیکند.                                                        

 میرزا علیرضا شهره ،در تذکره دبستان العشاق چنین می نویسد:

               عاشق شاعری صاحب دیوان است. از غزل سرایان به اعتقاد حقیر 

                                بعد از شیخ و خواجه بر همه مزیت دارد

عاشق اصفهانی دارای صفات پسندیده فراوان بود ، پیشه اش خیاطی و طبعش قناعت.  

  سرانجام وی در سن هفتاد سالگی در سال ۱۱۸۱ رخت از جهان بربست.

                گفتم  ز هواش ، چون  دلم  گمره  شد           

                                                           رحمی، که مرا وقت سخن بیگه شد

                گفتا  به کرشمه گر بمیری تو ، چه غم        

                                                          افسانه  تمام  شد ، سخن  کوته  شد