ابوطالب کلیم کاشانی، ملک‌الشعرا، در همدان زاده شد اما به سبب اقامت طولانی در کاشان به کلیم کاشانی مشهور گردید. او به تاریخ (۱۰۶۱ هجری قمری) برابر با (۱۶۵۰ میلادی) در هند درگذشت.

[ویرایش] زندگی

ابوطالب کلیم کاشانی مدتی در شیراز سرگرم تحصیل علوم بود، سپس در عهد جهانگیر به هندوستان رفت و باز به ایران آمد و مجددأ به هندوستان بازگشت و چندی به مدح امرای درباری و دولتی هند مشغول بود تا سمت ملک‌الشعرایی در بار شاه‌جهان بابری یافت. وی اواخر عمر را در کشمیر گذرانید. کلیم از شاعران خلاق المعانی است.

[ویرایش] طبع شعر و آثار

ابوطالب کلیم در انواع شعر دست داشت. قصیده و مثنوی را نیکو می‌سرود ولی مهارت او در غزل است که در آن مضامین نو و دقیق دارد. وی در ایجاد معانی و تخیلات لطیف و وارد کردن کلمات زبان محاوره در شعر چیره‌دست است. دیوان اشعارش مکرر در هند و ایران به چاپ رسیده. منظومه ظفرنامه و دیوان اشعار از آثار او هستند.

[ویرایش] منبع

• فرهنگ فارسی دکتر معین، جلد پنجم، چاپ بیستم، ۱۳۸۲ خورشیدی